Ман аз ту сабр надорам ки бе ту биншинам
من از تو صبر ندارم که بی تو بنشینم
Касе дигар натавонам ки бар ту бгзинм
کسی دگر نتوانم که بر تو بگزینم
Бипурс ҳоли ман охир чу бигузарӣ рӯзӣ
بپرس حال من آخر چو بگذری روزی
Ки чун ҳаме гузарад рӯзгори мискинам ?
که چون همیگذرد روزگار مسکینم؟
Ман аҳли дӯзахам ар бе ту зинда хоҳам шуд
من اهل دوزخم ار بیتو زنده خواهم شد
Ки дар биҳишт наёрад худои ғамгинам
که در بهشت نیارد خدایْ غمگینم
Надонамат ки чаҳ гӯям ту ҳар ду чашми манӣ
ندانمت که چه گویم تو هر دو چشم منی
Ки бе вуҷӯди шарифати ҷаҳон наме байнам
که بیوجود شریفت جهان نمیبینم
Чу рӯй дӯст набинӣ ҷаҳон надидан ба
چو روی دوست نبینی جهان ندیدن به
Шаб фироқ манеҳ шамъи пеши болинам
شب فراق منه شمعْ پیش بالینم
Заруратаст ки аҳди вафо ба сари брмт
ضرورت است که عهد وفا به سر برمت
Вагар ҷафо ба сар ояд ҳазор чандинам
و گر جفا به سر آید هزار چندینم
На ҳованам ки бинолам ба кӯфтӣ аз ёр
نه هاونم که بنالم به کوفتی از یار
Чу дег бар сари оташи нишон ки биншинам
چو دیگ بر سر آتش نشان که بنشینم
Бигард бар серум эй Осиёи даври замон
بگرد بر سرم ای آسیای دور زمان
Ба ҳар ҷафо ки туоне ки санги зеринам
به هر جفا که توانی که سنگ زیرینم
Чу булбули омадамат то чу гул сано гӯям
چو بلبل آمدمت تا چو گل ثنا گویم
Чу лолаи лоли бкрдии забони таҳсинам
چو لاله لال بکردی زبان تحسینم
Марои паланг ба сарпанҷае нигор накишт
مرا پلنگ به سرپنجه اِی نگار نکشت
Ту май кашӣ ба сари панҷаи нгоринм
تو میکشی به سر پنجهٔ نگارینم
Чу нофи оҳӯ хӯнам бсухт дар дили танг
چو ناف آهو خونم بسوخت در دل تنگ
Бирафт дар ҳамаи офоқи буии мишкӣнам
برفت در همه آفاق بوی مُشکینم
Ҳунар биору забон оварӣ макун саъдӣ
هنر بیار و زبان آوری مکن سعدی
Чаҳ ҳоҷат аст бигӯед шукр ки ширинам
چه حاجت است بگوید شکر که شیرینم