Дилам то ъшқбоз омад дар ӯ ҷузи ғам наме байнам

دلم تا عشق باز آمد، در او جز غم نمی‌بینم

Дилӣ беғам куҷо ҷӯям ? ки дар олам наме байнам

دلی بی‌غم کجا جویم؟ که در عالم نمی‌بینم

Дамӣ бо ҳамдамии хуррами зи ҷонам бар наме ояд

دمی با هم‌دمی خُرَّم، ز جانم بر نمی‌آید

Дамам бо ҷон барояд чун ки як ҳамдам наме байнам

دمم با جان برآید چون که یک هم‌دم نمی‌بینم

Маро розӣаст андари дил ба хӯни дидаи парварда

مرا رازی‌ست اندر دل، به خون دیده پرورده

Валикин бо ки гӯям роз ? чун муҳаррам наме байнам

ولیکن با که گویم راز؟ چون مَحرَم نمی‌بینم

Қаноат мекунам бо дард чун дармон наме ёбам

قناعت می‌کنم با درد، چون درمان نمی‌یابم

Таҳаммул мекунам бо захм чун марҳам наме байнам

تحمل می‌کنم با زخم، چون مرهم نمی‌بینم

Хушоу хурмои он дил ки ҳаст аз ишқи бегона

خوشا و خُرَّما آن دل که هست از عشق بیگانه

Ки ман то ошнои гаштами дили хуррам наме байнам

که من تا آشنا گشتم دلِ خُرَّم نمی‌بینم

Нами чашми обрӯии ман бабрад аз бас ки ме гарем

نَم چشم، آبروی من ببُرد از بس که می‌گریم

Чаро гарем ? каз он ҳосили бурун аз нам наме байнам

چرا گریم؟ کز آن حاصل برون از نَم نمی‌بینم

Кунун дами даракаш эй саъдӣ ки кор аз даст берун шуд

کنون دَم درکش ای سعدی! که کار از دست بیرون شد

Ба умеди дамӣ бо дӯст ваон дами ҳам наме байнам

به امید دَمی با دوست، وآن دَم هم نمی‌بینم