Имшаб он нест ки дар хоб равад чашми надим

امشب آن نیست که در خواب رود چشم ندیم

Хоб дар равза ризвон накунад аҳли Наим

خواب در روضهٔ رضوان نکند اهل نعیم

Хокро зинда кунад тарбияти боди баҳор

خاک را زنده کند تربیت باد بهار

Санг бошад ки дилаш зинда нагардад ба насим

سنگ باشد که دلش زنده نگردد به نسیم

Буии пероҳан гум карда худ май шинавам

بوی پیراهن گم‌کردهٔ خود می‌شنوم

Гар бигӯям ҳама гӯйанд залолии сети қадим

گر بگویم همه گویند ضلالی‌ست قدیم

Ошиқи он гӯш надорад ки насиҳати шунӯд

عاشق آن گوش ندارد که نصیحت شنود

Дарди мо нек набошад ба мудово ӣ ҳаким

درد ما نیک نباشد به مداوا‌ی حکیم

Тавбаи гўиндм аз андеша маъшӯқ бикун

توبه گویندم از اندیشهٔ معشوق بکن

Ҳаргизи ин тавба набошад ки гуноҳии сети азим

هرگز این توبه نباشد که گناهی‌ست عظیم

эй рафиқони сафар даст бидоред аз мо

ای رفیقان سفر دست بدارید از ما

Ки бихоҳйми нишастан ба дар дӯсти муқӣм

که بخواهیم نشستن به در دوست مقیم

эй бародари ғами ишқи оташи намруди ингор

ای برادر غم عشقْ آتش نمرود انگار

Бар ман ин шуъла чунонаст ки бар иброҳӣм

بر من این شعله چنان است که بر ابراهیم

Мурда аз хоки лаҳади рақс кунон бархезад

مرده از خاک لحد رقص کنان برخیزد

Гар ту болои изомаши гузарӣ вҳӣ Ромем

گر تو بالای عظامش گذری وهی رمیم

Тамаъи васл ту медораму андешаи ҳиҷр

طمع وصل تو می‌دارم و اندیشهٔ هجر

Дигар аз ҳар чаҳ ҷаҳонам на умедаст ва на бим

دیگر از هر چه جهانم نه امید است و نه بیم

Аҷаб аз кушта набошад ба дар хаймаи дӯст

عجب از کُشته نباشد به در خیمهٔ دوست

Аҷаб аз зинда ки чун ҷон ба дароварди салим

عجب از زنده که چون جان به درآورد سلیم

Саъдё ишқ наёмизаду шаҳват бо ҳам

سعدیا عشق نیامیزد و شهوت با هم

Пеши тасбеҳ млоик наравад деви раҷим

پیش تسبیح ملایک نرود دیو رجیم