Бикун чандон ки хоҳии ҷавр бар ман
بکن چندان که خواهی جور بر من
Ки дастат бар намедорам зи доман
که دستت بر نمیدارم ز دامن
Чунон мурғи диламро сайд кардӣ
چنان مرغ دلم را صید کردی
Ки бозаш дил намехоҳад нишеман
که بازش دل نمیخواهد نشیمن
Агар доне ки дар занҷири зулфат
اگر دانی که در زنجیر زلفت
Гирифтораст дар поиш Маяфкан
گرفتار است در پایش میفکن
Ба ҳасани қоматати сарвӣ дар офоқ
به حسن قامتت سروی در آفاق
Напиндорам ки бошад ғолиби алзн
نپندارم که باشد غالبالظن
Ало эй боғбони ин сарв бинишон
الا ای باغبان! این سرو بنشان
Вагар соҳиби дилии он сарви бркн
و گر صاحب دلی، آن سرو برکن
Ҷаҳони равшан ба моҳ ва офтоб аст
جهان روشن به ماه و آفتاب است
Ҷаҳони мо ба дидори ту равшан
جهان ما به دیدار تو روشن
Ту бе зевари мҳлоиӣ ва бе рахт
تو بیزیور محلّایی و بیرخت
Мзкоиӣ ва бе зинати музайян
مزکّایی و بیزینت مزیّن
Шабӣ хоҳам ки меҳмони ман ое
شبی خواهم که مهمان من آیی
Ба коми дӯстону рағми душман
به کام دوستان و رغم دشمن
Гуруҳеи омро каз дил хабар нест
گروهی عام را کز دل خبر نیست
Аҷаб доранд аз оҳи синаи ман
عجب دارند از آه سینهٔ من
Чу оташ дар сарой афтода бошад
چو آتش در سرای افتاده باشد
Аҷаби дорӣ ки дӯд ояд зи равзан
عجب داری که دود آید ز روزن
Туро худ ҳар ки бинад дӯст дорад
تو را خود هر که بیند دوست دارد
Гуноҳӣ нест бар саъдии муайян
گناهی نیست بر سعدی معین