Дар васф наёяд ки чаҳ ширин даҳанаст он
در وصف نیاید که چه شیریندهن است آن
Инаст ки давр аз лабу дандон манаст он
این است که دور از لب و دندان من است آن
Ориз натавон гуфт ки давр қамараст ин
عارض نتوان گفت که دور قمر است این
Боло натавон хонд ки сарв чаманаст он
بالا نتوان خواند که سرو چمن است آن
Дар сарви расидаи сети валикин ба ҳақиқат
در سرو رسیدهست ولیکن به حقیقت
Аз сарви гузаштаи сет ки симин баданаст он
از سرو گذشتهست که سیمینبدن است آن
Ҳаргиз набӯд ҷисми бад-ӣни ҳасану латофат
هرگز نبود جسم بدین حسن و لطافت
Гӯйии ҳама рӯҳаст ки дар перҳанаст он
گویی همه روح است که در پیرهن است آن
Холаст бар он сафҳаи симини биногваш
خال است بر آن صفحه سیمین بناگوش
ё нуқтае аз ғолия бар ёсуманаст он
یا نقطهای از غالیه بر یاسمن است آن
Фии алҷмлаҳи қиёмати туе имрӯз дар офоқ
فیالجمله قیامت تویی امروز در آفاق
Дар чашм ту пайдост ки боб Фтнаст он
در چشم تو پیداست که باب فتن است آن
Гуфтам ки дил аз чанбари зулфати бурҳонам
گفتم که دل از چنبر زلفت برهانم
Тарсами нрҳонм ки шикан бар шиканаст он
ترسم نرهانم که شکن بر شکن است آن
Ҳар кас ки ба ҷони орзӯии васл ту дорад
هر کس که به جان آرزوی وصل تو دارد
Душвор барояд ки муҳақар саманаст он
دشوار برآید که محقر ثمن است آن
Мардӣ ки зи шамшери ҷафо рӯй битобад
مردی که ز شمشیر جفا روی بتابد
Дар кӯии вафо мард махонаш ки занаст он
در کوی وفا مرد مخوانش که زن است آن
Гар хастаи дилӣ наъра занад бар сари кӯе
گر خستهدلی نعره زند بر سر کویی
Айбаш натавон гуфт ки бехештанаст он
عیبش نتوان گفت که بیخویشتن است آن
Наздики ман онаст ки ҳар ҷурму хатое
نزدیک من آن است که هر جرم و خطایی
Каз соҳиби ваҷҳ ҳасан ояд ҳасанаст он
کز صاحب وجه حسن آید حسن است آن
Саъдии сари савдоӣ ту дорад на сари хеш
سعدی سر سودای تو دارد نه سر خویش
Ҳар ҷома ки айёри бипушад кафанаст он
هر جامه که عیار بپوشد کفن است آن