Бигзор то бгриим чун абр дар баҳорон
بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران
Каз санги гиряи хезади рӯзи видоъи ёрон
کز سنگ گریه خیزد روز وداع یاران
Ҳар кӯи шароби фурқат рӯзӣ чашида бошад
هر کو شراب فرقت روزی چشیده باشد
Донад ки сахт бошад қатъи умедворон
داند که سخت باشد قطع امیدواران
Бо сорибон бигӯед аҳволи оби чашмам
با ساربان بگویید احوال آب چشمم
То бар шутур набандад маҳмил ба рӯзи борон
تا بر شتر نبندد محمل به روز باران
Бгзоштнди моро дар дидаи оби ҳасрат
بگذاشتند ما را در دیده آب حسرت
Гирён чу дар қиёмати чашми гуноҳкорон
گریان چو در قیامت چشم گناهکاران
эй субҳ шаб нишинон ҷонам ба тоқат омад
ای صبح شبنشینان جانم به طاقت آمد
Аз бас ки дайр монадӣ чун шоми рӯзаи дорон
از بس که دیر ماندی چون شام روزهداران
Чандин ки баршумурдам аз моҷарои ишқат
چندین که برشمردم از ماجرای عشقت
Андӯҳ дил нагуфтам алои як аз ҳазорон
اندوه دل نگفتم الا یک از هزاران
Саъдӣ ба рӯзгорон Меҳрӣ нишаста дар дил
سعدی به روزگاران مهری نشسته در دل
Берун наметавон кард ало ба рӯзгорон
بیرون نمیتوان کرد الا به روزگاران
Чандат кунам ҳикояти шарҳи ин қадари кифоят
چندت کنم حکایت شرح این قدر کفایت
Боқӣ наметавон гуфт ало ба ғмгсорон
باقی نمیتوان گفت الا به غمگساران