Сахт ба завқ медиҳад боди зи бӯстони нишон

سخت به ذوق می‌دهد باد ز بوستان نشان

Субҳ дамид ва рӯз шуд хезу чароғ ваонишон

صبح دمید و روز شد خیز و چراغ وانشان

Гар ҳамаи халқро чу ман бедил ва маст ме кунӣ

گر همه خلق را چو من بی‌دل و مست می‌کنی

Рӯй ба солеҳони намои хамр ба зоҳидӣ чашон

روی به صالحان نما خمر به زاهدان چشان

Тайифае самоъро айб кунанду ишқ ро

طایفه‌ای سماع را عیب کنند و عشق را

Замзама Эй биор хуш то бираванд нохўшон

زمزمه‌ای بیار خوش تا بروند ناخوشان

Хирқа бигир ва мебидиҳ бода биору ғами бабр

خرقه بگیر و می بده باده بیار و غم ببر

Бехабараст оқил аз лиззати айши биҳшон

بی‌خبر است عاقل از لذت عیش بیهشان

Сӯхтагони ишқро дӯд ба сақф ме равад

سوختگان عشق را دود به سقف می‌رود

Вақъ надорад ин сухани пеши фусурдаи оташон

وقع ندارد این سخن پیش فسرده آتشان

Рақси ҳалол боядат суннати аҳли маърифат

رقص حلال بایدت سنت اهل معرفت

Дунёи зери пой на даст ба охират фишон

دنیا زیر پای نه دست به آخرت فشان

Теғ ба хФиаҳ мехӯрам оҳ наҳуфта ме кунам

تیغ به خفیه می‌خورم آه نهفته می‌کنم

Гӯши куҷо ки башнавад нолаи зори хомашон

گوش کجا که بشنود ناله زار خامشان

Чанд насиҳатам кунӣ каз паии некӯони Марв

چند نصیحتم کنی کز پی نیکوان مرو

Чун нарӯм ки бихўдми шавқи ҳамеи баради кашон

چون نروم که بیخودم شوق همی‌برد کشان

Ман на ба вақти хештани пер ва шикаста бӯда ам

من نه به وقت خویشتن پیر و شکسته بوده‌ام

Мӯӣ сипед мекунад чашми сиёҳи акдшон

موی سپید می‌کند چشم سیاه اکدشان

Буии биҳишт май дамади мо ба азоб дар гарав

بوی بهشت می‌دمد ما به عذاب در گرو

Об ҳаёт меравад мо тани хештани кашон

آب حیات می‌رود ما تن خویشتن کشان

Боди баҳору буи гул муттафиқанд саъдё

باد بهار و بوی گل متفقند سعدیا

Чун ту фасеҳи булбулии ҳайф буд зи хомашон

چون تو فصیح بلبلی حیف بود ز خامشان