Дигар ба куҷо меравад ин сарви хиромон

دیگر به کجا می‌رود این سرو خرامان

Чандини дили соҳиби назараши даст ба домон

چندین دل صاحب نظرش دست به دامان

Мардаст ки чун шамъи саропои вуҷӯдаш

مرد است که چون شمع سراپای وجودش

Май сӯзад ва оташ нарасида сет ба хомон

می‌سوزد و آتش نرسیده‌ست به خامان

Хӯн меравад аз чашми асирони камандаш

خون می‌رود از چشم اسیران کمندش

Як бор напурсад ки каёнанду кадомон

یک بار نپرسد که کیانند و کدامان

Гӯ халқ бидонед ки ман ошиқу мастам

گو خلق بدانید که من عاشق و مستم

Дар кӯй харобот набошад сару сомон

در کوی خرابات نباشد سر و سامان

Дар пои рақибаш чаҳ кунам гар нануҳум сар

در پای رقیبش چه کنم گر ننهم سر

Муҳтоҷи малик бӯса диҳад дасти ғуломон

محتاج ملک بوسه دهد دست غلامان

Дил метапад андар бар саъдӣ чу кабӯтар

دل می‌تپد اندر بر سعدی چو کبوتر

Зин рафтан ва бозомадани Кебеки хиромон

زین رفتن و بازآمدن کبک خرامان

ё соҳи маттии ирҷъи нўмӣу қарорӣ

یا صاح متی یرجع نومی و قراری

Анӣу алии алъошқи ҳзони ҳаромон

انی و علی العاشق هذان حرامان