Тӯтӣ нагӯяд аз ту диловезтар сухан

طوطی نگوید از تو دلاویزتر سخن

Бо шаҳд меравад зи даҳонат ба дар сухан

با شهد می‌رود ز دهانت به در سخن

Гар ман нгўимт ки ту ширини олимӣ

گر من نگویمت که تو شیرینِ عالمی

Ту хештан далел биорӣ ба ҳар сухан

تو خویشتن دلیل بیاری، به هر سخن

Воҷиб буд ки бар суханат офарин кунанд

واجب بوَد که بر سخنت آفرین کنند

Лекин маҷол гуфт набошад ту дар сухан

لیکن مجال گفت نباشد تو در سخن

Дар ҳеҷ бӯстон чу ту сарвӣ наёмада сет

در هیچ بوستان، چو تو سروی نیآمده‌ست

Бодоми чашму пистаи даҳону шкрсхн

بادام‌چشم و پسته‌دهان و شکرسخن

Ҳаргиз шунидае зи бен сарви буии машк ?

هرگز شنیده‌ای ز بنِ سرو، بوی مشک؟

ё гӯш кардае зи даҳони қамари сухан ?

یا گوش کرده‌ای ز دهانِ قمر، سخن؟

Инсоф нест пеши ту гуфтани ҳадиси хеш

انصاف نیست پیش تو گفتن حدیث خویش

Ман аҳд мекунам ки нагӯям дигар сухан

من عهد می‌کنم که نگویم دگر سخن

Чашмони дилбарат ба назар саҳар ме кунанд

چشمان دلبرت به نظر سِحر می‌کنند

Ман худ чигуна гӯямат андари назари сухан

من خود چگونه گویمت اندر نظر سخن

эй бод агар маҷоли сухани гуфтанат буд

ای باد! اگر مجال سخن گفتنت بود

Дар гӯши он малул бигӯӣ ин қадари сухан

در گوش آن ملول بگوی این قدر سخن

Васфии чунон ки лоиқ ҳасанат наме равад

وصفی چنان که لایق حسنت نمی‌رود

Ошуфтаи ҳолро набӯд муътабари сухан

آشفته‌حال را نبوَد معتبر، سخن

Дар мечакад зи мантиқи саъдӣ ба ҷои шеър

دُر می‌چکد ز منطق سعدی به جای شعر

Гар сим доштӣ бинвиштӣ ба зари сухан

گر سیم داشتی، بنوشتی به زر، سخن

Донндши аҳли фазл ки мискини ғариқ буд

دانندش اهل فضل که مسکین غریق بود

Ҳар гуҳ ки дар сафинаи бибинандтар сухан

هر گه که در سفینه ببینند تر سخن