Ростӣ гӯям ба сарвӣ монад ин болои ту

راستی گویم به سروی ماند این بالای تو

Дар иборат менаёяд чеҳраи зебои ту

در عبارت می‌نیاید چهره زیبای تو

Чун ту ҳозир май шӯии ман ғоиб аз худ ме шавам

چون تو حاضر می‌شوی من غایب از خود می‌شوم

Бас ки ҳайрон мебимонадам ваҳм дар симои ту

بس که حیران می‌بماندم وهم در سیمای تو

Кошкӣ сад чашм аз ин бе хобтар будӣ маро

کاشکی صد چشم از این بی خوابتر بودی مرا

То назар мекардамӣ дар манзари зебои ту

تا نظر می‌کردمی در منظر زیبای تو

эй ки дар дили ҷои дорӣ бар сар чашмам нишин

ای که در دل جای داری بر سر چشمم نشین

Кандар он байғӯлаи тарсам танг бошад ҷои ту

کاندر آن بیغوله ترسم تنگ باشد جای تو

Гар маломат мекунандам вар қиёмат ме шавад

گر ملامت می‌کنندم ور قیامت می‌شود

Банда сар хоҳад ниҳоди он гуҳи зи сари савдои ту

بنده سر خواهد نهاد آن گه ز سر سودای تو

Дар азали рафтаи сети моро бо ту пайвандӣ ки ҳаст

در ازل رفته‌ست ما را با تو پیوندی که هست

АФтқори мо на имрӯзасту истиғнои ту

افتقار ما نه امروز است و استغنای تو

Гар бихонӣ подшоҳии вар бароне банда ем

گر بخوانی پادشاهی ور برانی بنده‌ایم

Рои мо судӣ надорад то набошад рои ту

رای ما سودی ندارد تا نباشد رای تو

Мо қалам дар сар кашидем ихтиёри хеш ро

ما قلم در سر کشیدیم اختیار خویش را

Нафаси мо қурбон туасту рахти мо яғмои ту

نفس ما قربان توست و رخت ما یغمای تو

Мо саропои туро эй срўтн чун ҷони хеш

ما سراپای تو را ای سروتن چون جان خویش

Дӯст медорем вагар сар меравад дар пои ту

دوست می‌داریم و گر سر می‌رود در پای تو

Венаи қабои санъати саъдӣ ки дар вай ҳшў нест

وین قبای صنعت سعدی که در وی حشو نیست

Ҳад зебоӣ надорад хосса бар болои ту

حد زیبایی ندارد خاصه بر بالای تو