Он сарви нози байн ки чаҳ хуш меравад ба роҳ
آن سرو ناز بین که چه خوش میرود به راه
Вони чашми оҳӯона ки чун мекунад нигоҳ
وآن چشم آهوانه که چون میکند نگاه
Ту сарви дидае ки камари баст бар миён
تو سرو دیدهای که کمر بست بر میان؟!
ё моҳи чордаҳ ки ба сари брнҳди кулоҳ
یا ماه چارده که به سر برنهد کلاه؟!
Гул бо вуҷӯд ӯ чу гиёҳаст пеши гул
گل با وجود او چو گیاه است پیش گُل
Маи пеш рӯй ӯ чу ситораи сети пеши моҳ
مه پیش روی او چو ستارهست پیش ماه
Султони сифат ҳаме равад ва сад ҳазор дил
سلطانصفت همیرود و صد هزار دل
Бо ӯ чунон ки дар пай султон равад сипоҳ
با او چنان که در پی سلطان رود سپاه
Гӯйанд аз ӯ ҳазар куну роҳи гурези гир
گویند از او حذر کن و راه گریز گیر
Гӯям куҷои рӯм ки надонам гурезгоҳ
گویم کجا روم که ندانم گریزگاه
Аввали назар ки чоҳи занхдони бдидмш
اول نظر که چاه زنخدان بدیدمش
Гӯйӣ дар аўФтоди дил аз дасти ман ба чоҳ
گویی در اوفتاد دل از دست من به چاه
Дили худ дареғ нест ки аз даст ман бирафт
دل خود دریغ نیست که از دست من برفت
Ҷони азиз бар каф дастаст гӯ бихоҳ
جان عزیز بر کف دست است گو بخواه
эй ҳар ду дидаи пой ки бар хок ме наҳй
ای هر دو دیده، پای که بر خاک مینهی
Охир на бар ду дидаи ман ба ки хоки роҳ
آخر نه بر دو دیده من به که خاک راه؟
Ҳайфаст аз он даҳан ки ту дории ҷавоби талх
حیف است از آن دهن که تو داری جواب تلخ
Вони синаи сифед ки дорад дили сиёҳ
وآن سینه سفید که دارد دل سیاه
Бечорагон бар оташ меҳрат бсухтанд
بیچارگان بر آتش مهرت بسوختند
Оҳ аз ту сангдил ки чаҳ номеҳрбонии оҳ
آه از تو سنگدل که چه نامهربانی آه
Шаҳрӣ ба гуфту гӯии ту дар тангнои шавқ
شهری به گفتوگوی تو در تنگنای شوق
Шаб рӯз мекунанд ва ту дар хоби субҳгоҳ
شب روز میکنند و تو در خواب صبحگاه
Гуфтам бинолам аз ту ба ёрону дӯстон
گفتم بنالم از تو به یاران و دوستان
Бошад ки даст зулм бидорӣ з бе гуноҳ
باشد که دست ظلم بداری ز بیگناه
Бозами ҳифози доман ҳиммат гирифт ва гуфт
بازم حفاظ، دامن همت گرفت و گفت
Аз дӯсти ҷуз ба дӯст мабар саъдёи паноҳ
از دوست جز به دوست مبر سعدیا پناه