эй ки шамшери ҷафо бар сари мо охта Эй

ای که شمشیر جفا بر سر ما آخته‌ای

Душман аз дӯст надонистау нашинохта Эй

دشمن از دوست ندانسته و نشناخته‌ای

Ман зи фикри ту ба худ низ наме пардозам

من ز فکر تو به خود نیز نمی‌پردازم

Нознинои ту дил аз ман ба ки пардохта Эй

نازنینا تو دل از من به که پرداخته‌ای

Чанд шабҳо ба ғам рӯй ту рӯз оварадам

چند شب‌ها به غم روی تو روز آوردم

Ки ту як рӯз напурсида ва нанавохта Эй

که تو یک روز نپرسیده و ننواخته‌ای

Гуфта будам ки дил аз дасти ту беруни орм

گفته بودم که دل از دست تو بیرون آرم

Боз дидам ки қавӣ панҷа дарандохта Эй

باز دیدم که قوی پنجه درانداخته‌ای

То шикории зи каманди сар зулфат наҷаҳд

تا شکاری ز کمند سر زلفت نجهد

зи абрувону мижаҳо тиру камони сохта Эй

ز ابروان و مژه‌ها تیر و کمان ساخته‌ای

Лоҷарами сайди дилӣ дар ҳама Широз намонад

لاجرم صید دلی در همه شیراز نماند

Ки на бо тиру камон дар пай ӯ тохта Эй

که نه با تیر و کمان در پی او تاخته‌ای

Моҳу хуршеду парӣу одамии андари ?назарет

ماه و خورشید و پری و آدمی اندر نظرت

Ҳама ҳеҷанд ки сар бар ҳамаи афрохта Эй

همه هیچند که سر بر همه افراخته‌ای

Бо ҳамаи ҷилваи товус ва хиромидани Кебек

با همه جلوهٔ طاووس و خرامیدن کبک

Айбат онаст ки бе меҳртар аз фохта Эй

عیبت آن است که بی‌مهرتر از فاخته‌ای

Ҳар ки мебинадам аз ҷавр ғамат ме гуяд

هر که می‌بیندم از جور غمت می‌گوید

Саъдё бар ту чаҳ ранҷаст ки бгдохтаҳ Эй

سعدیا بر تو چه رنج است که بگداخته‌ای

Бим мотаст дар ин бозии беҳудаи маро

بیم مات است در این بازی بیهوده مرا

Чаҳ кунам дасти ту барадӣ ки дағали бохта Эй

چه کنم دست تو بردی که دغل باخته‌ای