Ту аз ҳар дар ки бозоиии бад-ӣни хӯбӣу зебоӣ

تو از هر در که بازآیی، بدین خوبی و زیبایی

Дарӣ бошад ки аз раҳмат ба рӯй халқ бигушое

دری باشد که از رحمت، به روی خلق بگشایی

Мломтгўӣ бе ҳосили туранҷ аз даст нашносад

ملامت‌گویِ بی‌حاصل، ترنج از دست نشناسد

Дар он маъраз ки чун Юсуфи ҷамол аз парда бинмое

در آن معرض که چون یوسف، جمال از پرده بنمایی

Ба зеварҳо бёроинд вақте хубрӯён ро

به زیورها بیآرایند وقتی خوب‌رویان را

Ту симини тани чунон хӯбӣ ки зеварҳо бёроиӣ

تو سیمین‌تن چنان خوبی، که زیورها بیآرایی

Чу булбул рӯй гул бинад забонаш дар ҳадис ояд

چو بلبل روی گل بیند، زبانش در حدیث آید

Маро дар рӯят аз ҳайрат фурӯбаста сет гуёе

مرا در رویت از حیرت، فروبسته‌ست گویایی

Ту бо ин ҳасан натавонӣ ки рӯй аз халқи дарушӣ

تو با این حسن نتوانی، که روی از خلق درپوشی

Ки ҳамчун офтоб аз ҷому ҳур аз ҷомаи пайдое

که همچون آفتاب از جام و حور از جامه پیدایی

Ту соҳиби мансабии ҷонои з мискинон наяндешӣ

تو صاحب منصبی جانا! ز مسکینان نیندیشی

Ту хоби олӯдае бар чашми бедорони нбхшоиӣ

تو خواب‌آلوده‌ای، بر چشم بیداران نبخشایی

Гирифтам сарви озодӣ на аз моءи маин зодӣ

گرفتم سرو آزادی نه از ماء مهین زادی؟

Макун бегонагӣ бо мо чу донистӣ ки аз мое

مکن بیگانگی با ما، چو دانستی که از مایی

Дуоегар наме гӯйӣ ба дашномӣ азизам кун

دعایی گر نمی‌گویی، به دشنامی عزیزم کن

Кигар талхаст ширинаст аз он лаб ҳар чаҳ фармое

که گر تلخ است، شیرین است، از آن لب هر چه فرمایی

Гумон аз тишнагии барадам ки дарё то камар бошад

گمان از تشنگی بردم، که دریا تا کمر باشد

Чу поёнам бирафт акнӯн бдонстм ки дарёӣ

چو پایانم برفت اکنون، بدانستم که دریایی

Ту хоҳии остини афшону хоҳӣ рӯй дарҳами каш

تو خواهی آستین افشان و خواهی روی درهم کش

Магас ҷое нахоҳад рафтан аз дукони ҳалвое

مگس جایی نخواهد رفتن از دکان حلوایی

Қиёмат мекунӣ саъдии бад-ӣни ширини сухани гуфтан

قیامت می‌کنی سعدی! بدین شیرین سخن گفتن

Мусаллам нест тӯтиро дар айёмати шкрхоиӣ

مسلم نیست طوطی را، در ایامت شکرخایی