Чаҳ рӯйаст он ки дидораши бабрад аз ман шикебе

چه روی است آن که دیدارش ببرد از من شکیبایی

Гувоҳӣ медиҳад сӯрат бар ахлоқаш ба зебоӣ

گواهی می‌دهد صورت بر اخلاقش به زیبایی

Нгорино ба ҳар тундӣ ки май хоҳии ҷавобами даҳ

نگارینا به هر تندی که می‌خواهی جوابم ده

Агар талх иттифоқ уфтад ба ширинии биндоиӣ

اگر تلخ اتفاق افتد به شیرینی بیندایی

Дигар чун ношкибоиии бубинам содиқаш хонам

دگر چون ناشکیبایی ببینم صادقش خوانم

Ки ман дар нафаси хеш аз ту наме байнами шикебе

که من در نفس خویش از تو نمی‌بینم شکیبایی

Аз ин пас айб шайдоён нахоҳам карду мискинон

از این پس عیب شیدایان نخواهم کرد و مسکینان

Ки донишманд аз ин сӯрат бар оради сар ба шайдое

که دانشمند از این صورت بر آرد سر به شیدایی

Чунонам дар дилии ҳозир ки ҷон дар ҷисму хӯн дар раг

چنانم در دلی حاضر که جان در جسم و خون در رگ

Фаромӯшам нае вақте ки дигари вақти ёди ое

فراموشم نه‌ای وقتی که دیگر وقت یاد آیی

Шабии хуш ҳар ки мехоҳад ки бо ҷонон ба рӯзи орад

شبی خوش هر که می‌خواهد که با جانان به روز آرد

Басии шаб рӯз гирданд ба торикӣу танҳоӣ

بسی شب روز گرداند به تاریکی و تنهایی

Биор эй лаъибат соқӣ бигӯ эй кӯдаки мутриб

بیار ای لعبت ساقی بگو ای کودک مطرب

Ки сӯфӣ дар самоъ омад дутоӣ кард яктое

که صوفی در سماع آمد دوتایی کرد یکتایی

Сухани пайдо буд саъдӣ ки ҳадаш то куҷо бошад

سخن پیدا بود سعدی که حدش تا کجا باشد

Забони даракаш ки манзурат надорад ҳади зебоӣ

زبان درکش که منظورت ندارد حد زیبایی