Хабарат харобтар кард ҷароҳати ҷудоӣ

خبرت خراب‌تر کرد جراحت جدایی

Чу хаёли оби равшан ки ба ташнагони намое

چو خیال آب روشن که به تشنگان نمایی

Ту чаҳ армағонии оре ки ба дӯстон фиристӣ

تو چه ارمغانی آری که به دوستان فرستی؟

Чаҳ аз ин ба армағонӣ ки ту хештани биёе

چه از این بِه‌ ارمغانی که تو خویشتن بیایی؟

Бишудӣу дили ббрдӣ ва ба дасти ғами супурдӣ

بشدی و دل ببردی و به دست غم سپردی

Шабу рӯз дар хаёлӣ ва надонамат куҷое

شب و روز در خیالی و ندانمت کجایی

Дили хешро бигуфтам чу ту дӯст ме гирифтам

دل خویش را بگفتم چو تو دوست می‌گرفتم

На аҷаб ки хубрӯёни бикунанд бе вафое

نه عجب که خوبرویان بکنند بی‌وفایی

Ту ҷафои худ бкрдӣ ва на ман наме тавонам

تو جفای خود بکردی و نه من نمی‌توانم

Ки ҷафо кунам валикин на ту лоиқи ҷафое

که جفا کنم؛ ولیکن نه تو لایق جفایی

Чаҳ кунанд агар таҳаммул накунанд зердастон

چه کنند اگر تحمل نکنند زیردستان؟

Ту ҳар он ситам ки хоҳӣ бикунӣ ки подшоиӣ

تو هر آن ستم که خواهی بکنی که پادشایی

Суханӣ ки бо ту дорам ба насим субҳ гуфтам

سخنی که با تو دارم به نسیم صبح گفتم

Дгарӣ намешиносам ту бабр ки ошноӣ

دگری نمی‌شناسم تو ببر که آشنایی

Ман аз он гузаштам эй ёр ки бишинавам насиҳат

من از آن گذشتم ای یار که بشنوم نصیحت

Бирав эй фақиҳ ва бо мо мафруш порсое

برو ای فقیه و با ما مفروش پارسایی

Ту ки гуфтае таъаммул накунам ҷамоли хубон

تو که گفته‌ای تأمل نکنم جمال خوبان

Бикунӣ агар чу саъдӣ назарӣ биёзмое

بکنی اگر چو سعدی نظری بیازمایی

Дар чашми бомдодон ба биҳишти бргшўдн

درِ چشمْ بامدادان به بهشت برگشودن

На чунон латиф бошад ки ба дӯсти бргшоиӣ

نه چنان لطیف باشد که به دوست برگشایی