Даричае зи биҳишташ ба рӯй бигушое

دریچه‌ای ز بهشتش به روی بگشایی

Ки бомдоди пагоҳаши ту рӯй бинмое

که بامداد پگاهش، تو روی بنمایی

Ҷаҳон шабаст ва ту хуршеди олами ороӣ

جهان شب است و تو خورشیدِ عالم‌آرایی

Сабоҳи мқбли он каз дараш ту бозоиӣ

صباح مقبل آن کز درش تو بازآیی

Ба аз ту модари гетӣ ба умри худ фарзанд

به از تو مادر گیتی به عمر خود فرزند

Наёвард ки ҳамин буд ҳади зебоӣ

نیاورد که همین بود حد زیبایی

Ҳар он ки бо ту висолаши дамӣ муяссар шуд

هر آن که با تو وصالش دمی میسر شد

Муяссараш нашавад баъд аз он шикебе

میسرش نشود بعد از آن شکیبایی

Даруни перҳан аз ғояти латофати ҷисм

درون پیرهن از غایتِ لطافتِ جسم

Чу оби софӣ дар обгинаи пайдое

چو آب صافی در آبگینه پیدایی

Марои маҷоли сухан беш дар баён ту нест

مرا مجال سخن بیش در بیان تو نیست

Камоли ҳасани бибандади забон гуёе

کمال حسن ببندد زبانِ گویایی

з гуфту гӯии авом эҳтироз ме кардам

ز گفت و گوی عوام احتراز می‌کردم

Каз ин сипас биншинам ба кунҷи танҳоӣ

کزین سپس بنشینم به کنج تنهایی

Вафои суҳбати ҷонон ба гӯш ҷонам гуфт

وفای صحبت جانان به گوش جانم گفت

На ошиқӣ ки ҳазар мекунӣ зи расвоӣ

«نه عاشقی، که حذر می‌کنی ز رسوایی»

Гузашт бар ман аз осеби ишқати он чаҳ гузашт

گذشت بر من از آسیبِ عشقت آن چه گذشت

Ҳануз мунтазирам то чаҳ ҳукм фармое

هنوز منتظرم تا چه حکم فرمایی

Ду рӯзаи боқии умрами фидои ҷони ту бод

دو روزه باقیِ عمرم فدای جان تو باد

Агар бакоҳӣ ва дар умр худ бифзое

اگر بکاهی و در عمر خود بیفزایی

Гар ӯ назар накунад саъдё ба чашм навохт

گر او نظر نکند سعدیا به چشم نواخت

Ба дасти саъии ту бодаст то нпимоиӣ

به دست سعی تو باد است تا نپیمایی