Муштоқи туам бо ҳамаи ҷӯрӣу ҷафое

مشتاق توام با همه جوری و جفایی

Маҳбӯби манӣ бо ҳамаи ҷурмӣу хатое

محبوب منی با همه جرمی و خطایی

Ман худ ба чаҳ арзам ки таманнои ту варзам

من خود به چه ارزم که تمنای تو ورزم

Дар ҳазрати султон ки баради номи гадоӣ

در حضرت سلطان که برد نام گدایی

Соҳиби назарони лоф муҳаббат напасанданд

صاحب نظران لاف محبت نپسندند

Ваон гуҳи сипар андохтан аз тири балое

وان گه سپر انداختن از تیر بلایی

Бояд ки сиррӣ дар назараш ҳеҷ наярзад

باید که سری در نظرش هیچ نیرزد

Он кас ки наад дар талаби васли ту пое

آن کس که نهد در طلب وصل تو پایی

Бедод ту адласту ҷафои ту каромат

بیداد تو عدلست و جفای تو کرامت

Дашноми ту хуштар ки зи бегонаи дуое

دشنام تو خوشتر که ز بیگانه دعایی

Ҷузи аҳду вафои ту ки маҳлӯл нагардад

جز عهد و وفای تو که محلول نگردد

Ҳар аҳд ки бастами ҳавасӣ буду ҳавоӣ

هر عهد که بستم هوسی بود و هوایی

Гар даст диҳад давлати онам ки сари хеш

گر دست دهد دولت آنم که سر خویش

Дар пои саманд ту кунам наъли баҳоӣ

در پای سمند تو کنم نعل بهایی

Шояд ки ба хӯн бар сар хокам банависанд

شاید که به خون بر سر خاکم بنویسند

Ин буд ки бо дӯст ба сари баради вафое

این بود که با دوست به سر برد وفایی

Хӯн дар дили озурдаи ниҳон чанд бимонад

خون در دل آزرده نهان چند بماند

Шак нест ки сар барканд ин дард ба ҷое

شک نیست که سر برکند این درد به جایی

Шарт карам онаст ки бо дарди бимирӣ

شرط کرم آنست که با درد بمیری

Саъдӣ ва нахоҳӣ з дар халқи давое

سعدی و نخواهی ز در خلق دوایی