Ман надонистам аз аввал ки ту бемеҳру вафое

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

Аҳд нобастан аз он ба ки бабандӣу нпоиӣ

عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

Дӯстон айб кунандам ки чаро дил ба ту додам

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

Бояд аввал ба ту гуфтан ки чунин хуб чарое

باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

эй ки гуфтӣ Марви андари паии хубони замона

ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه

Мо кҷоиим дар ин баҳри тафаккури ту куҷое

ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی

Он на холасту занхдону сари зулфи парешон

آن نه خالست و زنخدان و سر زلف پریشان

Ки дили аҳли назари барад ки сиррӣаст худоӣ

که دل اهل نظر برد که سرّیست خدایی

Парда бурдор ки бегонаи худ ин рӯй набинад

پرده بردار که بیگانه خود این روی نبیند

Ту бузургӣ ва дар ойӣна кучак нанамое

تو بزرگی و در آیینهٔ کوچک ننمایی

Ҳалқа бар дар натавонам задан аз дасти рақибон

حلقه بر در نتوانم زدن از دست رقیبان

Ин тавонам ки биёям ба маҳалат ба гадоӣ

این توانم که بیایم به محلت به گدایی

Ишқу дарвешӣу ангушти намоеу маломат

عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت

Ҳама саҳласт таҳаммул накунам бори ҷудоӣ

همه سهلست تحمل نکنم بار جدایی

Рӯзи саҳро ва самоъасту лаби ҷӯйу тамошо

روز صحرا و سماعست و لب جوی و تماشا

Дар ҳамаи шаҳр дилӣ нест ки дигари брбоиӣ

در همه شهر دلی نیست که دیگر بربایی

Гуфта будам чу биёеи ғами дил бо ту бигӯям

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

Чаҳ бигӯям ки ғам аз дил баравад чун ту биёе

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

Шамъро бояд аз ин хона ба дрбрдну куштан

شمع را باید از این خانه به در بردن و کشتن

То ба ҳамсоя нагӯяд ки ту дар хонаи мое

تا به همسایه نگوید که تو در خانهٔ مایی

Саъдӣ он нест ки ҳаргизи з камандат бигурезад

سعدی آن نیست که هرگز ز کمندت بگریزد

Ки бидонаст ки дарбанди ту хуштар ки раҳоӣ

که بدانست که در بند تو خوشتر که رهایی

Халқ гӯйанд бирав дил ба ҳавои дгарии даҳ

خلق گویند برو دل به هوای دگری ده

Накунам хосса дар айёми атобаки ду ҳавоӣ

نکنم خاصه در ایام اتابک دوهوایی