На ман танҳо гирифторам ба доми зулфи зебоӣ

نه من تنها گرفتارم به دام زلف زیبایی

Ки ҳар кас бо длоромӣ сиррӣ доранду савдое

که هر کس با دلآرامی سری دارند و سودایی

Қарини ёри зеборо чаҳ пурвой чаман бошад

قرین یار زیبا را چه پروای چمن باشد؟

Ҳазорон сарви бастонеи фидои срўболоиӣ

هزاران سرو بستانی فدای سروبالایی

Марои нисбат ба шайдое кунад моҳи парии пайкар

مرا نسبت به شیدایی کند ماه پری‌پیکر

Ту дил бо хештани дорӣ чаҳ донеи ҳоли шайдое

تو دل با خویشتن داری، چه دانی حال شیدایی

Ҳаме донам ки фарёдам ба гӯшаш мерасад лекин

همی‌دانم که فریادم به گوشش می‌رسد لیکن

Малулиро чаҳ ғам дорад зи ҳоли ношкибоиӣ

ملولی را چه غم دارد ز حال ناشکیبایی

Аҷаб доранд ёронам ки дасташро ҳамеи бӯсам

عجب دارند یارانم که دستش را همی‌بوسم

Ндидстнди мискинони сиррии афтода дар пое

ندیدستند مسکینان سری افتاده در پایی

Агар Фарҳодро ҳосил нашуд пайванд бо ширин

اگر فرهاد را حاصل نشد پیوند با شیرین

На охири ҷони ширинаши баромад дар таманное

نه آخر جان شیرینش برآمد در تمنایی

Хирад бо ишқ мекӯшад ки вайро дар каманди орад

خرد با عشق می‌کوشد که وی را در کمند آرد

Валикин бар намеояд заъифӣ бо тавоноӣ

ولیکن بر نمی‌آید ضعیفی با توانایی

Маро вақте зи наздикони маломат сахт ме омад

مرا وقتی ز نزدیکان ملامت سخت می‌آمد

Натарсам дигар аз борон ки афтодам ба дарёӣ

نترسم دیگر از باران که افتادم به دریایی

Ту хоҳии хашм бар мо гиру хоҳии чашм бар мо кун

تو خواهی خشم بر ما گیر و خواهی چشم بر ما کن

Ки моро бо касе дигар намонда сет аз ту парвое

که ما را با کسی دیگر نمانده‌ست از تو پروایی

Напиндорам ки саъдиро бёзорӣ ва бигзорӣ

نپندارم که سعدی را بیآزاری و بگذاری

Ки баъд аз соя лутфат надорад дар ҷаҳон ҷое

که بعد از سایهٔ لطفت ندارد در جهان جایی

Ман он хоки вафодорам ки аз ман буи меҳр ояд

من آن خاک وفادارم که از من بوی مهر آید

Вагар бодами барад чун шеър ҳар ҷузвӣ ба ақсоиӣ

و گر بادم برد چون شعر هر جزوی به اقصایی