Он на зулфасту биногваш ки рӯзаст ва шаб аст

آن نه زلف است و بناگوش که روز‌است و شب‌است

Ваон на болои санавбар ки дарахт рутаб аст

وآن نه بالای صنوبر، که درخت رطب است

На дҳонист ки дар ваҳм схндон ояд

نه دهانی‌است که در وهمِ سخندان آید

Магари андари сухани оеу бидонад ки лаб аст

مگر اندر سخن آیی و بداند که لب است!

Оташ рӯй ту зини гӯна ки дар халқ гирифт

آتشِ روی تو زین‌گونه که در خلق گرفت،

Аҷаб аз сӯхтагӣ нест ки хомӣ аҷаб аст

عجب از سوختگی نیست، که خامی عجب‌ است

Одамӣ нест ки ошиқ нашавад вақти баҳор

آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار

Ҳар гиёҳӣ ки ба наврӯз наҷунбад ҳтб аст

هر گیاهی که به نوروز نجنبد، حَطَب‌ است

Ҷунбиши сарви ту пиндорӣ каз бод сабост

جنبش سرو تو پنداری که از باد صباست

На ки аз нолаи мурғони чаман дар тараб аст

نه، که از نالهٔ مرغان چمن در طرب است

Ҳар касеро ба ту ин майл набошад ки маро

هر کسی را به تو این میل نباشد که مرا

КоФтобии туу кӯтоҳи назари мурғ шаб аст

کآفتابی تو و کوتاه‌نظر، مرغ شب‌ است

Хоҳам андари талабати умр ба поён оварад

خواهم اندر طلبت عمر به پایان آورد

Гарчи роҳам на ба андозаи пой талаб аст

گرچه راهم نه به اندازهٔ پای طلب است

Ҳар қазоӣ сабабӣ дорад ва ман дар ғами дӯст

هر قضایی سببی دارد و من در غم دوست،

Аҷалам мекашаду дарди фироқаш сабаб аст

اجلم می‌کشد و درد فراقش سبب‌ است

Сухани хеш ба бегона намеёрам гуфт

سخن خویش به بیگانه نمی‌یارم گفت

Гила аз дӯст ба душман на тариқ адаб аст

گله از دوست به دشمن نه طریق ادب است

Лекини ин ҳол маҳоласт ки пинҳон монад

لیکن این حال مُحال‌است که پنهان ماند

Ту зира май дарӣу пардаи саъдӣ қсб аст

تو زره می‌دری و پردهٔ سعدی قَصَب‌ است