Ҳар кас ба тамошоеи рафтанд ба саҳройӣ

هر کس به تماشایی، رفتند به صحرایی

Моро ки ту манзурӣ хотир наравад ҷое

ما را که تو منظوری، خاطر نرود جایی

ё чашм намебинад ё роҳ наме донад

یا چشم نمی‌بیند یا راه نمی‌داند

Ҳар ков ба вуҷӯд худ дорад зи ту парвое

هر کاو به وجود خود، دارد ز تو پروایی

Девонаи ишқатро ҷое назари афтодаи сет

دیوانهٔ عشقت را، جایی نظر افتاده‌ست

Конҷо натавонад рафт андешаи доноӣ

کآن جا نتواند رفت، اندیشهٔ دانایی

Умеди ту беруни барад аз дили ҳамаи умедӣ

امید تو بیرون برد، از دل همه امیدی

Савдои ту холӣ кард аз сари ҳамаи савдое

سودای تو خالی کرد، از سر همه سودایی

Зебо нанамояд сарви андари назари ақлаш

زیبا ننماید سرو، اندر نظر عقلش

Он каш назарӣ бошад бо қомати зебоӣ

آن کَش نظری باشد، با قامت زیبایی

Гӯйанд рФиқонм дар ишқ чаҳ сари дорӣ

گویند رفیقانم «در عشق چه سر داری؟»

Гӯям ки сиррӣ дорам дрбохтаҳ дар пое

گویم که «سری دارم, درباخته در پایی»

Зинҳор намехоҳам каз куштани амонами даҳ

زنهار نمی‌خواهم کز کُشتن امانم ده

То сиртрти байнами як лаҳзаи мудорое

تا سیرترت بینم، یک لحظه مدارایی

Дар порс ки то бӯда сет аз валвалаи осӯдаи сет

در پارس که تا بوده‌ست، از ولوله آسوده‌ست

Бимаст ки бархезад аз ҳасани ту ғавғое

بیم است که برخیزد، از حُسن تو غوغایی

Ман даст нахоҳам баради ало ба сари зулфат

من دست نخواهم برد، الا به سر زلفت

Гар дастрасӣ бошад як рӯз ба яғмое

گر دسترسی باشد، یک روز به یغمایی

Гӯйанд таманное аз дӯст бикун саъдӣ

گویند «تمنایی، از دوست بکن، سعدی!»

Ҷуз дӯст нахоҳам кард аз дӯсти таманное

جز دوست نخواهم کرد، از دوست تمنایی