Чаҳ ҷурм рафт ки бо мо сухан наме гӯйӣ
چه جرم رفت که با ما سخن نمیگویی
Ҷиноят аз тарафи мост ё ту бдхўиӣ
جنایت از طرف ماست یا تو بدخویی
Ту аз наботи гарави бардае ба ширинӣ
تو از نبات گرو بردهای به شیرینی
Ба иттифоқи валикини наботи худруе
به اتفاق ولیکن نبات خودرویی
Ҳазор ҷон ба иродати туро ҳамеи ҷӯянд
هزار جان به ارادت تو را همیجویند
Ту сангдил ба латофати дилӣ наме ҷӯӣ
تو سنگدل به لطافت دلی نمیجویی
Валек бо ҳамаи айб аз ту сабр натавон кард
ولیک با همه عیب از تو صبر نتوان کرد
Биё вагар ҳама бад кардае ки некуӣ
بیا و گر همه بد کردهای که نیکویی
Ту бад магӯӣ вагар низ хотират бошад
تو بد مگوی و گر نیز خاطرت باشد
Бигӯӣ аз он лаби ширин ки нек май гӯйӣ
بگوی از آن لب شیرین که نیک میگویی
Гулам набояду сарвам ба чашми дрноид
گلم نباید و سروم به چشم درناید
Марои висоли ту бояд ки сарви глбўиӣ
مرا وصال تو باید که سرو گلبویی
Ҳазор ҷома сипар сохтем ва ҳам бигузашт
هزار جامه سپر ساختیم و هم بگذشت
Хаданги ғамзаи хубони зи далқ на туе
خدنگ غمزه خوبان ز دلق نه تویی
Ба даст ҷаҳд нишоед гирифт домани ком
به دست جهد نشاید گرفت دامن کام
Агар нахоҳадат эй нафаси хира май пўиӣ
اگر نخواهدت ای نفس خیره میپویی
Дуруст шуд ки ба як дили ду дӯст натавон дошт
درست شد که به یک دل دو دوست نتوان داشت
Ба тарк хеш бигӯӣ эй ки толиб ӯе
به ترک خویش بگوی ای که طالب اویی
Ҳамин ки пой наҳодӣ бар остонаи ишқ
همین که پای نهادی بر آستانه عشق
Ба даст бош ки даст аз ҷаҳони Фрўшўиӣ
به دست باش که دست از جهان فروشویی
Дарознои шаб аз чашм дардмандон пресс
درازنای شب از چشم دردمندان پرس
Ту қадари об чаҳ доне ки бар лаби ҷӯӣ
تو قدر آب چه دانی که بر لب جویی
зи хоки саъдии бечораи буи ишқ ояд
ز خاک سعدی بیچاره بوی عشق آید
Ҳазор соли пас аз маргаш ар бинбўиӣ
هزار سال پس از مرگش ار بینبویی