Ки даст ташна мегирад ба обӣ

که دست تشنه می‌گیرد به آبی؟

Худовандони фазли охири савобӣ

خداوندان فضل، آخَر ثوابی

Таваққуъ дорам аз ширини забонат

توقع دارم از شیرین‌زبانت

Агар талхаст вагар ширини ҷавобӣ

اگر تلخ است و گر شیرین‌جوابی

Ту худ ное вагар ое бар ман

تو خود نایی و گر آیی بر من

Бидон монад ки ганҷӣ дар харобӣ

بدان ماند که گنجی در خرابی

Ба чашмонат кигар заҳрам фиристӣ

به چشمانت که گر زهرم فرستی

Чунон нӯшам ки ширинтар шаробӣ

چنان نوشم که شیرین‌تر شرابی

Агар сарвӣ ба болой ту бошад

اگر سروی به بالای تو باشد

Набошад бар сари сарви офтобӣ

نباشد بر سر سرو، آفتابی

Парӣ рӯй аз назар ғоиб нагардад

پری‌روی از نظر غایب نگردد

Агар сад бор барбандад ниқобӣ

اگر صد بار بربندد نقابی

Бидон то як нафаси рӯяти бубинам

بدان تا یک نفس رویت ببینم

Шабу рӯзи орзӯмандам ба хобӣ

شب و روز آرزومندم به خوابی

Умедам ҳаст агар аташон намирад

امیدم هست اگر عطشان نمیرد

Ки боз ояд ба ҷӯии рафтаи обӣ

که باز آید به جوی رفته آبی

Ҳалок хештан мехоҳад он мӯр

هلاک خویشتن می‌خواهد آن مور

Ки хоҳад панҷа кардан бо уқобӣ

که خواهد پنجه کردن با عقابی

Шабӣ донам ки дар зиндони ҳиҷрон

شبی دانم که در زندان هجران

Саҳаргоҳам ба гӯш ояд хитобӣ

سحرگاهم به گوش آید خطابی

Ки саъдӣ чун фироқ мо кашидӣ

که سعدی چون فراق ما کشیدی

Нахоҳӣ дид дар дӯзахи азобӣ

نخواهی دید در دوزخ عذابی