Ҳама умр барнадорам сар аз ин хумори мастӣ

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی

Ки ҳануз ман набудам ки ту дар дилам нишастӣ

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

Ту на мисли офтобӣ ки ҳузур ва ғайбат уфтад

تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد

Дгарони раванд ва оянд ва ту ҳамчунон ки ҳастӣ

دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

Чаҳ ҳикоят аз фироқат ки надоштам валикин

چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن

Ту чу рӯй боз кардӣ дар моҷаро бибастӣ

تو چو روی باز کردی دَرِ ماجرا ببستی

Назарӣ ба дӯстон кун ки ҳазор бор аз он ба

نظری به دوستان کن که هزار بار از آن بِه

Ки тҳитии нависӣ ва ҳдитӣ фиристӣ

که تحیّتی نویسی و هدیتی فرستی

Дили дардманди моро ки асир туаст ёро

دل دردمند ما را که اسیر توست یارا

Ба висоли марҳамӣ на чу ба интизори хстӣ

به وصالْ مرهمی نِه چو به انتظار خستی

На аҷаб ки қалби душмани шиканӣ ба рӯзи ҳиҷо

نه عجب که قلب دشمن شکنی به روز هَیجا

Ту ки қалби дӯстонро ба мФорқти шикастӣ

تو که قلب دوستان را به مفارقت شکستی

Бирав эй фақиҳи доно ба худои бахши мо ро

برو ای فقیه دانا به خدای بخش ما را

Туу зуҳду порсоеи ману ошиқӣу мастӣ

تو و زهد و پارسایی من و عاشقی و مستی

Дили ҳӯшманд бояд ки ба дилбарии сипорӣ

دل هوشمند باید که به دلبری سپاری

Ки чу қибла ?ит бошад ба аз он ки худ парастӣ

که چو قبله‌ایت باشد بِه از آن که خود پرستی

Чу зимоми бахту давлат на ба даст ҷаҳд бошад

چو زمام بخت و دولت نه به دست جهد باشد

Чаҳ кунанд агар забунӣ накунанду зердастӣ

چه کنند اگر زبونی نکنند و زیردستی

Гила аз фироқи ёрону ҷафои рӯзгорон

گِله از فراق یاران و جفای روزگاران

На тариқ туаст саъдӣ кам хеши гиру рстӣ

نه طریق توست سعدی کم خویش گیر و رستی