Чун хроботӣ набошад зоҳидӣ ?
چون خراباتی نباشد زاهدی؟
Ки ш ба шаб аз дар даройади шоҳидӣ
کهش به شب از در درآید شاهدی
Мӯҳтасиби гӯ то бибинад рӯй дӯст
محتسب گو تا ببیند روی دوست
Ҳамчуи миҳробӣ ва ман чун обидӣ
همچو محرابی و من چون عابدی
Чун ман об зиндагонӣ ёфтам
چون من آب زندگانی یافتم
Ғам набошадгар бимиради ҳосидӣ
غم نباشد گر بمیرد حاسدی
Ончии моро дар диласт аз сӯзи ишқ
آنچه ما را در دل است از سوز عشق
наменишоед гуфт бо ҳар борадӣ
مینشاید گفت با هر باردی
Дӯстон гиранду дилдорон валек
دوستان گیرند و دلداران ولیک
Меҳрбон нашносад алои воҳидӣ
مهربان نشناسد الا واحدی
Аз ту рӯҳонии терм дар пеши дил
از تو روحانیترم در پیش دل
Нагзарад шабҳои хилвати воридӣ
نگذرد شبهای خلوت واردی
Хонае дар кӯй даравишон бигир
خانهای در کوی درویشان بگیر
То намонад дар маҳалати зоҳидӣ
تا نماند در محلت زاهدی
Гар дилии дорӣ ва дилбандят нест
گر دلی داری و دلبندیت نیست
Пас чаҳ фарқ аз нотиқӣ то ҷомидӣ ?
پس چه فرق از ناطقی تا جامدی؟
Гар ба хизмати қоимии хоҳӣ , манам
گر به خدمت قائمی خواهی، منم
Вар наме хоҳӣ , ба ҳасрати қоъдӣ
ور نمیخواهی، به حسرت قاعدی
Саъдёгар рӯзгорат ме кашад
سعدیا گر روزگارت میکُشد
Гӯ бикаш бар дасти симини соидӣ
گو بکُش بر دست سیمینساعدی