Нигорои вақт он омад ки дил бо меҳри пайвандӣ

نگارا وقت آن آمد که دل با مهر پیوندی

Ки моро беш аз ин тоқат намонда сети орзӯмандӣ

که ما را بیش از این طاقت نمانده‌ست آرزومندی

Ғариб аз хуии матбӯъат ки рӯй аз бандагони пӯшӣ

غریب از خوی مطبوعت که روی از بندگان پوشی

Бадеъ аз табъи мавзунат ки дар бар дӯстони бандӣ

بدیع از طبع موزونت که در بر دوستان بندی

Ту хурсанду шикебеи чунинат дар хаёл ояд

تو خرسند و شکیبایی چنینت در خیال آید

Ки моро ҳамчунин бошад шикебеу хурсандӣ

که ما را همچنین باشد شکیبایی و خرسندی

Нагуфтӣ бе вафои ёро ки аз мо нгслии ҳаргиз

نگفتی بی‌وفا یارا که از ما نگسلی هرگز؟

Магар дар дили чунин будат ки худ бо мо напайвандӣ

مگر در دل چنین بودت که خود با ما نپیوندی

Зиҳии осоишу раҳмати назарро каши ту манзурӣ

زهی آسایش و رحمت نظر را کِش تو منظوری

Зиҳии бахшоишу давлати падарро каши ту фарзандӣ

زهی بخشایش و دولت، پدر را کِش تو فرزندی

Шикори он гуҳи тавон куштан ки муҳкам дар каманд ояд

شکار آن گه توان کشتن که محکم در کمند آید

Чу бехи меҳри бншондми дарахт васл баркандӣ

چو بیخ مهر بنشاندم درخت وصل برکندی

Намӯдӣ чанд бор аз худ ки ҳофизи аҳду паймонам

نمودی چند بار از خود که حافظ عهد و پیمانم

Кунунат боздонстм ки ноқизи аҳду савгандӣ

کنونت باز دانستم که ناقض عهد و سوگندی

Марои зини пеш дар хилвати фароғат буду ҷамъият

مرا زین پیش در خلوت فراغت بود و جمعیت

Ту дар ҷамъ омадӣ ногоҳ ва маҷмӯон парокандӣ

تو در جمع آمدی ناگاه و مجموعان پراکندی

?герати ҷон дар қадами резам ҳанузат узр ме хоҳам

گرت جان در قدم ریزم هنوزت عذر می‌خواهم

Ки аз ман хидматӣ ноед чунон лоиқ ки бипасандӣ

که از من خدمتی ناید چنان لایق که بپسندی

Турш биншин ва тезӣ кун ки моро талх нанамояд

ترش بنشین و تیزی کن که ما را تلخ ننماید

Чаҳ май гӯйии чунин ширин ки шурӣ дар ман афкандӣ

چه می‌گویی چنین شیرین که شوری در من افکندی

Шикояти гуфтани саъдии магар бодаст наздикат

شکایت گفتن سعدی مگر باد است نزدیکت؟

Ки ӯ чун раъд менолад ту ҳамчун барқ май хндӣ

که او چون رعد می‌نالد تو همچون برق می‌خندی