Дидам имрӯз бар замини қамарӣ

دیدم امروز بر زمین قمَری

Ҳамчуи сарвии равон ба раҳгузарӣ

همچو سروی روان به رهگذری

Гўиё бар ман аз биҳишти худоӣ

گوییا بر من از بهشتِ خدای

Боз карданд бомдоди дарӣ

باز کردند بامداد، دری

Ман надидам ба ростии ҳамаи умр

من ندیدم به راستی همه عمر

Гар ту дидӣ ба сарв бар қамарӣ

گر تو دیدی به سرو بر قمری

ё шунидӣ ки дар вуҷӯд омад

یا شنیدی که در وجود آمد

Офтобии зи модару падарӣ

آفتابی ز مادر و پدری

Гуфтам аз вай назар бпушонам

گفتم از وی نظر بپوشانم

То науфтам ба дида дар хатарӣ

تا نیفتم به دیده در خطری

Чора сабрасту эҳтимоли фироқ

چاره، صبر است و احتمال، فراق

Чун кифоят намекунад назарӣ

چون کفایت نمی‌کند نظری

намехиромеду зер лаб ме гуфт

می‌خرامید و زیر لب می‌گفت

Оқил аз фитна мекунад ҳазарӣ

«عاقل از فتنه می‌کند حذری»

Саъдёи пеши тири ғамзаи мо

سعدیا پیش تیر غمزهٔ ما

Ба зи тақво бибоядат сипарӣ

به ز تقوا ببایدت سپری