Рафтӣ ва ҳамчунон ба хаёли ман андарӣ

رفتی و همچنان به خیال من اندری

Гӯйӣ ки дар баробари чашмами мусаввирӣ

گویی که در برابر چشمم مصوری

Фикрам ба миннатҳои ҷамолат наме расад

فکرم به منتهای جمالت نمی‌رسد

Каз ҳар чаҳ дар хаёл ман омад нкўтрӣ

کز هر چه در خیال من آمد نکوتری

Ма бар замин нарафту парӣ дида барнадошт

مه بر زمین نرفت و پری دیده برنداشت

То занн барам ки рӯй ту моҳаст ё парӣ

تا ظن برم که روی تو ماه است یا پری

Ту худ фириштае на аз ин гул сиришта Эй

تو خود فرشته‌ای نه از این گل سرشته‌ای

Гар халқ аз обу хоки ту аз машку анбарӣ

گر خلق از آب و خاک تو از مشک و عنبری

Моро шикоятии зи ту гар ҳаст ҳам ба туаст

ما را شکایتی ز تو گر هست هم به توست

Каз ту ба дигарон натавон баради доварӣ

کز تو به دیگران نتوان برد داوری

Бо дӯсти кунҷи фақр биҳиштасту бӯстон

با دوست کنج فقر بهشت است و بوستان

Бе дӯсти хок бар сари ҷоҳ ва тавонгарӣ

بی دوست خاک بر سر جاه و توانگری

То дӯст дар канор набошад ба коми дил

تا دوست در کنار نباشد به کام دل

Аз ҳеҷ неъматӣ натавонӣ ки брхўрӣ

از هیچ نعمتی نتوانی که برخوری

Гар чашм дар сарат кунам аз гиря бок нест

گر چشم در سرت کنم از گریه باک نیست

Зеро ки ту азизтар аз чашм дар сиррӣ

زیرا که تو عزیزتر از چشم در سری

Чандон ки ҷаҳд буд давидем дар талаб

چندان که جهد بود دویدیم در طلب

Кӯшиш чаҳ суд чун накунад бахти ёварӣ

کوشش چه سود چون نکند بخت یاوری

Саъдӣ ба васли дӯст чу дастат наме расад

سعدی به وصل دوست چو دستت نمی‌رسد

Борӣ ба ёди дӯсти замонӣ ба сари барӣ

باری به یاد دوست زمانی به سر بری