Каси дарнаёмадаи сети бад-ӣни хӯбӣ аз дарӣ

کس درنیامده‌ست بدین خوبی از دری

Дигар наёвард чу ту фарзанди модарӣ

دیگر نیاورد چو تو فرزند مادری

Хуршед агар ту рӯй напӯшӣ фурӯ равад

خورشید اگر تو روی نپوشی فرو رود

Гуяд ду офтоб набошад ба кишварӣ

گوید «دو آفتاب نباشد به کشوری»

Аввали манам ки дар ҳама олам наёмада сет

اول منم که در همه عالم نیامده‌ست

Зеботар аз ту дар назарами ҳеҷ манзарӣ

زیباتر از تو در نظرم هیچ منظری

Ҳаргиз набардаам ба хароботи ишқи роҳ

هرگز نبرده‌ام به خراباتِ عشق راه

Имрӯзами орзӯии ту дар дод соғарӣ

امروزم آرزوی تو در داد ساغری

ё худ ба ҳасан рӯй ту кас нест дар ҷаҳон

یا خود به حُسن روی تو کس نیست در جهان

ё ҳаст ва нестам зи ту пурвои дайгарӣ

یا هست و نیستم ز تو پروای دیگری

Бар сарви қоматати гулу бодом рӯйу чашм

بر سرو قامتت گل و بادام روی و چشم

Нашунидаам ки сарв чунин оварад барӣ

نشنیده‌ام که سرو چنین آورد بری

Рӯе ки рӯзи равшан агар баркашад ниқоб

رویی که روز روشن اگر برکشد نقاب

Партав диҳад чунон ки шаби тираи ахтарӣ

پرتو دهد چنان که شبِ تیره اختری

Ҳамроҳ ман мабош ки ғайрат баранд халқ

همراه من مباش که غیرت بَرند خلق

Дар дасти муфлисӣ чу бибинанди гавҳарӣ

در دست مفلسی چو ببینند گوهری

Ман кам намекунам сари мӯеи зи меҳри дӯст

من کم نمی‌کنم سر مویی ز مهر دوست

Вар мезанад ба ҳар бен мўиими нштрӣ

ور می‌زند به هر بن موییم نشتری

Рӯзии магар ба дидаи саъдӣ қадам наҳй

روزی مگر به دیدهٔ سعدی قدم نهی

То дар раҳат ба ҳар қидмат май наад сиррӣ

تا در رهت به هر قدمت می‌نهد سری