Чунаст ҳоли бустон эй боди навбаҳорӣ
چون است حال بستان، ای باد نوبهاری!
Каз булбулони баромади фарёд бе қарорӣ
کز بلبلان برآمد، فریاد بیقراری
эй ганҷи нўшдорў бо хастагон нигаҳ кун
ای گنج نوشدارو! با خستگان نگه کن
Марҳам ба даст ва моро маҷрӯҳ май гузорӣ
مرهم به دست و ما را مجروح میگذاری
ё хилватии баровар ё бурқаъии Фрўҳл
یا خلوتی برآور یا بُرقَعی فروهِل
Вар на ба шакли ширини шӯр аз ҷаҳони барорӣ
ور نه به شکل شیرین، شور از جهان برآری
Ҳар соъат аз латифии рӯяти арақи برارد
هر ساعت از لطیفی، رویت عرق برآرد
Чун бар шукуфа ояд борони навбаҳорӣ
چون بر شکوفه آید باران نوبهاری
Авдаст зери доман ё гул дар остинат
عود است زیر دامن یا گل در آستینت
ё машк дар гиребон бинмоӣ то чаҳ дорӣ
یا مشک در گریبان بنمای تا چه داری
Гул нисбатӣ надорад бо рӯй дили фиребат
گل نسبتی ندارد با روی دلفریبت
Ту дар миёни гулҳо чун гули миёни хорӣ
تو در میان گلها چون گل میان خاری
Вақте каманди зулфати дигари камони абрӯ
وقتی کمند زلفت دیگر کمان ابرو
Ин мекашад ба зӯрам вон мекашад ба зорӣ
این میکِشد به زورم وآن میکُشد به زاری
Вари қайд май гушойии ваҳшӣ наме гурезад
ور قید میگشایی، وحشی نمیگریزد
Дар банди хубрӯёни хуштар ки растгорӣ
در بند خوبرویان، خوشتر که رستگاری
зи аввал вафо намӯдӣ чандон ки дили рабӯдӣ
ز اول وفا نمودی چندان که دل ربودی
Чун меҳр сахт кардам суст омадӣ ба ёрӣ
چون مهر سخت کردم، سست آمدی به یاری
Умрӣ дигар бибояд баъд аз фироқи мо ро
عمری دگر بباید بعد از فراق ما را
Кин умр сарф кардем андари умедворӣ
کاین عمر صرف کردیم اندر امیدواری
Тарсами намози сӯфӣ бо суҳбати хаёлат
ترسم نماز صوفی با صحبت خیالت
Ботил буд ки сӯрат бар қибла май нигорӣ
باطل بود که صورت بر قبله مینگاری
Ҳар дардро ки бинии дармону чора Эй ҳаст
هر درد را که بینی، درمان و چارهای هست
Дармони дарди саъдӣ бо дӯсти созгорӣ
درمان درد سعدی با دوست سازگاری