эй коби зиндагонии ман дар даҳон туаст

ای کآب زندگانی من در دهان توست

Тири ҳалоки зоҳири ман дар камон туаст

تیر هلاکِ ظاهر من در کمان توست

Гар бурқаъии Фрўнгзории бад-ӣни ҷамол

گر بُرقعی فرو نگذاری؛ بدین جمال

Дар шаҳр ҳар ки кушта шавад дар змон туаст

در شهر، هر که کشته شود در ضَمان توست

Ташбеҳ рӯй ту накунам ман ба офтоб

تشبیه روی تو نکنم من به آفتاب

Кин мадҳи офтоб на таъзим шан туаст

کاین مدح آفتاب، نه تعظیم شأن توست

Гар як назар ба гӯшаи чашми иродатӣ

گر یک نظر به گوشهٔ چشم ارادتی

Бо мо кунӣ ва гар накунӣ ҳукм аз он туаст

با ما کنی و گر نکنی حکم از آن توست

Ҳар рӯзи халқро сари ёрӣ ва соҳибӣ аст

هر روز خلق را سر یاریّ و صاحبی‌ست

Моро ҳамин сараст ки бар остон туаст

ما را همین سر است که بر آستان توست

Бисёр дидаем дарахтони миваи дор

بسیار دیده‌ایم درختان میوه‌دار

Зин ба надидаем ки дар бӯстон ту аст

زین به ندیده‌ایم که در بوستان توست

Гар даст дӯстон нарасад боғро чаҳ ҷурм

گر دست دوستان نرسد؛ باغ را چه جرم؟

Манъӣ ки меравад гунаҳ аз боғбон туаст

منعی که می‌رود گُنه از باغبان توست

Бисёр дар дил омад аз андешаҳо ва рафт

بسیار در دل آمد از اندیشه‌ها و رفت

Нақшӣ ки он намеравад аз дили нишон ту аст

نقشی که آن نمی‌رود از دل، نشان توست

Бо ман ҳазор навбат агар душманӣ кунӣ

با من هزار نوبت اگر دشمنی کنی

эй дӯсти ҳам чунон дили ман , меҳрбон туаст

ای دوست هم‌چنان دل من، مهربان توست

Саъдӣ ба қадари хеши таманноӣ васл кун

سعدی به قدر خویش تمنای وصل کن

Симурғи мо чаҳ лоиқи зоғ ошён туаст

سیمرغ ما چه لایق زاغ‌آشیان توست