Хуш буд ёрӣу ёрӣ бар канори сабзаи зорӣ

خوش بوَد یاری و یاری بر کنار سبزه‌زاری

Меҳрбонон рӯй бар ҳам вази ҳасудон бар канорӣ

مهربانان، روی بر هم، وز حسودان بر کناری

Ҳар киро бо длстонӣ айш меуфтад замонӣ

هر که را با دل‌ستانی عیش می‌افتد زمانی

Гӯи ғанимати дон ки дигари дайр дайр уфтад шикорӣ

گو «غنیمت دان که دیگر، دیر دیر افتد شکاری»

Роҳат ҷонаст рафтан бо длоромӣ ба саҳро

راحت جان است رفتن با دلارامی به صحرا

Айн дармонаст гуфтани дарди дил бо ғмгсорӣ

عین درمان است گفتن، درد دل با غم‌گساری

Ҳар ки манзурӣ надорад умр зойеъ ме гузорад

هر که منظوری ندارد، عمر ضایع می‌گذارد

Ихтиёр ин аст дарёб эй ки дории ихтиёрӣ

اختیار این است دریاب، ای که داری اختیاری

Айш дар олам набӯдӣ гар набӯдӣ рӯй зебо

عیش در عالم نبودی، گر نبودی روی زیبا

Гар на гул будӣ нхўондии булбулӣ бар шохсорӣ

گر نه گل بودی نخواندی، بلبلی بر شاخساری

Бор беандоза дорам бар дил аз савдои ҷонон

بار بی‌اندازه دارم، بر دل از سودای جانان

Охир эй бе раҳми борӣ аз дилӣ баргир борӣ

آخر ای بی‌رحم، باری از دلی برگیر باری

Доне аз баҳр чаҳ маънии хок поят ме набошам

دانی از بهر چه معنی، خاک پایت می‌نباشم؟

То туро нанишинад аз ман бар дили нозуки ғуборӣ

تا تو را ننشیند از من، بر دلِ نازک غباری

Вари туро бо хоксории сар ба суҳбати дрнёид

ور تو را با خاکساری، سر به صحبت درنیاید

Бар сар роҳат беафтам то кунӣ бар ман гузорӣ

بر سر راهت بیفتم، تا کنی بر من گذاری

Зиндагонии сарф кардан дар талаб ҳайфӣ набошад

زندگانی صرف کردن، در طلب حیفی نباشد

Гар дарӣ хоҳад гушӯдан саҳл бошад интизорӣ

گر دری خواهد گشودن، سهل باشد انتظاری

Дӯстон маъзӯр доранд аз ҷавонмардӣу раҳмат

دوستان معذور دارند، از جوانمردی و رحمت

Гар бинолад дардмандӣ ё бгрид бе қарорӣ

گر بنالد دردمندی، یا بگرید بی‌قراری

Рафтанаш дил мерибоед гуфтанаш ҷон ме фазояд

رفتنش دل می‌رباید، گفتنش جان می‌فزاید

Бо чунин ҳасану латофат чун кунад парҳезгорӣ

با چنین حسن و لطافت، چون کند پرهیزگاری؟

Умри саъдигар сар ояд дар ҳадиси ишқ шояд

عمر سعدی گر سر آید، در حدیث عشق شاید

Ков нахоҳад монад бешак вена бимонад ёдгорӣ

کاو نخواهد ماند بی‌شک، وین بماند یادگاری