На ту гуфтӣ ки ба ҷои орм ва гуфтам ки наёрӣ

نه تو گفتی که «به جای آرم» و گفتم که «نیاری»

Аҳду паймону вафодорӣу дилбандӣу ёрӣ

عهد و پیمان و وفاداری و دلبندی و یاری

Захми шамшери аҷал ба ки сари неши фироқат

زخم شمشیر اجل به که سر نیش فراقت

Куштани аўлитр аз он ки м ба ҷароҳат бигзорӣ

کشتن اولاتر از آن که‌م به جراحت بگذاری

Тани осӯда чаҳ донад ки дили хаста чаҳ бошад

تن آسوده چه داند که دل خسته چه باشد؟

Ман гирифтори камандами ту чаҳ доне ки саворӣ

من گرفتار کمندم، تو چه دانی که سواری؟

Каси чунин рӯй надорад ту магари ҳури биҳиштӣ

کس چنین روی ندارد، تو مگر حور بهشتی

Вази каси ин буи наёяд магари оҳӯии тторӣ

وز کس این بوی نیاید، مگر آهوی تتاری؟

Арақат бар варақ рӯй нигорин ба чаҳ монад

عرقت بر ورق روی نگارین به چه ماند؟

Ҳамчу бар хирмани гули қатраи борони баҳорӣ

همچو بر خرمن گل قطرهٔ باران بهاری

Тӯтӣон дидаму хуштар з ҳадисат нишнидам

طوطیان دیدم و خوش‌تر ز حدیثت نشنیدم

Шукраст он на даҳону лабу дандон ки ту дорӣ

شکرست آن، نه دهان و لب و دندان که تو داری

эй хирадманд ки гуфтӣ накунам чашм ба хубон

ای خردمند که گفتی «نکنم چشم به خوبان»

Ба чаҳ кор оядат он дил ки ба ҷонон насипорӣ

به چه کار آیدت آن دل که به جانان نسپاری؟

Орзӯ мекунадам бо ту шабӣ бӯдану рӯзӣ

آرزو می‌کُندم با تو شبی بودن و روزی

ё шабӣ рӯз кунӣ чун ману рӯзӣ ба шаби оре

یا شبی روز کنی چون من و روزی به شب آری

Ҳам агар умр буд домани комӣ ба каф ояд

هم اگر عمر بوَد، دامن کامی به کف آید

Ки гул аз хор ҳаме ояду субҳ аз шаби торӣ

که گل از خار همی آید و صبح از شب تاری

Саъдии он табъ надорад ки зи хуии ту биринҷад

سعدی آن طبع ندارد که ز خوی تو برنجد

Хуш буд ҳар чаҳ ту гӯйӣу шукр ҳар чаҳ ту борӣ

خوش بوَد هر چه تو گویی و شکر هر چه تو باری