Ту агар ба ҳасан даъвӣ бикунӣ гувоҳи дорӣ

تو اگر به حسن، دعوی بکنی، گواه داری

Ки ҷамоли сарви бустону камоли моҳи дорӣ

که جمال سرو بستان و کمال ماه داری

Дар кас наме гушойам ки ба хотирами даройад

درِ کس نمی‌گشایم که به خاطرم درآید

Ту ба андаруни ҷони ой ки ҷойгоҳи дорӣ

تو به اندرونِ جان آی که جایگاه داری

Мулкӣ маӣ надонам ба чаҳ книтт бихонам

ملکی مهی ندانم، به چه کنیتت بخوانم؟

Ба кадом ҷинс гӯям ки ту иштибоҳи дорӣ

به کدام جنس گویم که تو اشتباه داری؟

Бар кас наме тавонам ба шикоят аз ту рафтан

برِ کس نمی‌توانم به شکایت از تو رفتن

Ки қабул ва қӯтат ҳасту ҷамолу ҷоҳи дорӣ

که قبول و قوّتت هست و جمال و جاه داری

Гули бӯстони рӯят чу шақоӣқаст лекин

گلِ بوستان رویت چو شقایق است لیکن

Чаҳ кунам ба сурхи рӯе ки дилии сиёҳи дорӣ

چه کنم به سرخ‌رویی؟ که دلی سیاه داری

Чаҳ ?хитой банда дидӣ ки хилоф аҳд кардӣ

چه خطای بنده دیدی که خلاف عهد کردی؟

Магари он ки мо заъифем ва ту дастгоҳи дорӣ

مگر آن که ما ضعیفیم و تو دستگاه داری

На камол ҳасан бошад туршӣ ва рӯй ширин

نه کمال حسن باشد ترشی و روی شیرین

Ҳама бад макун ки мардуми ҳамаи никхўоаҳи дорӣ

همه بد مکن که مردم همه نیکخواه داری

Ту ҷафо кунӣу савлати дгарони дуои давлат

تو جفا کنی و صولت، دگران دعای دولت

Чаҳ кунанд аз ин латофат ки ту подшоҳи дорӣ

چه کنند از این لطافت که تو پادشاه داری؟

Ба яке латифа гуфтӣ бабрами ҳазор дил ро

به یکی لطیفه گفتی ببرم هزار دل را

На чунон латиф бошад ки дилии нигоҳи дорӣ

نه چنان لطیف باشد که دلی نگاه داری

Ба худоӣ агар чу саъдӣ баравад дилат ба роҳӣ

به خدای اگر چو سعدی برود دلت به راهی

Ҳамаи шаби чунуи нхсбӣу назар ба роҳи дорӣ

همه شب چنو نخسبی و نظر به راه داری