Ту дар каманд науфтодаеу маъзӯрӣ

تو در کمند نیفتاده‌ای و معذوری

Аз он ба қӯти бозуии хеши мағрурӣ

از آن به قوت بازوی خویش مغروری

Гар он ки хирмани ман сӯхт бо ту пардозад

گر آن که خرمن من سوخت با تو پردازد

Муяссарат нашавад ошиқӣу мастурӣ

مُیسرت نشود عاشقی و مستوری

Биҳишт рӯй ман он лаъибати парии рухсор

بهشت روی من آن لعبت پری رخسار

Ки дар биҳишт набошад ба лутф ӯ ҳурӣ

که در بهشت نباشد به لطف او حوری

Ба гиря гуфтамаш эй сарви қади сими андом

به گریه گفتمش «ای سرو قدِ سیم اندام»

Агар чаҳ сарв набошад бар ӯ гули сӯрӣ

اگر چه سرو نباشد بر او گل سوری

Дрштхўиӣу бадаҳдӣ аз ту напасанданд

درشت‌خویی و بدعهدی از تو نپسندند

Ки хуби манзарӣу длФриби манзурӣ

که خوب منظری و دل‌فریب منظوری

Ту дар миёни хилоиқ ба чашми аҳли назар

تو در میان خلایق به چشم اهل نظر

Чунон ки дар шаби торики пораи нурӣ

چنان که در شب تاریک پارهٔ نوری

Агар ба ҳасан ту бошад табиб дар офоқ

اگر به حسن تو باشد طبیب در آفاق

Кас аз худоӣ нахоҳад шифои ранҷурӣ

کس از خدای نخواهد شفای رنجوری

зи кибру ноз чунон мекунӣ ба мардуми чашм

ز کبر و ناز چنان می‌کنی به مردم چشم

Ки бе шароби гумон май барад ки махмурӣ

که بی‌شراب گمان می‌برد که مخموری

Ман аз ту даст нахоҳам ба бевафое дошт

من از تو دست نخواهم به بی‌وفایی داشت

Ту ҳар гуноҳ ки хоҳӣ бикун ки мғФўрӣ

تو هر گناه که خواهی بکن که مغفوری

з чанд гӯна сухан рафт ва дар миён омад

ز چند گونه سخن رفت و در میان آمد

Ҳадиси ошиқӣу муфлисӣу маҳҷӯрӣ

حدیث عاشقی و مفلسی و مهجوری

Ба ханда гуфт ки саъдии сухан дароз макун

به خنده گفت که «سعدی سخن دراز مکن

Миёни тиҳӣу фаровони сухан чу тнбўрӣ

میان‌تهی و فراوان‌سخن چو طنبوری»

Чу сояи ҳеҷ касаст одамӣ ки ҳеҷаш нест

چو سایه هیچ کس است آدمی که هیچش نیست

Маро аз ин чаҳ ки чун офтоби машҳурӣ

مرا از این چه که چون آفتاب مشهوری