Мо бе ту ба дил бар наздем оби сабурӣ

ما بی تو به دل بر نزدیم آب صبوری

Чун сангдилон дил биниҳодем ба даврӣ

چون سنگدلان دل بنهادیم به دوری

Баъд аз ту ки дар чашм ман ояд ки ба чашмам

بعد از تو که در چشم من آید که به چشمم

Гӯйии ҳамаи олам зулмотаст ва ту нурӣ

گویی همه عالم ظلمات است و تو نوری

Халқӣ ба ту муштоқу ҷаҳонӣ ба ту равшан

خلقی به تو مشتاق و جهانی به تو روشن

Мо дар ту гурезон ва ту аз халқ нафаврӣ

ما در تو گریزان و تو از خلق نفوری

Ҷузи хати диловези ту бар тарафи биногваш

جز خط دلاویز تو بر طرف بناگوش

Сабза нишнидам ки дамад бар гули сӯрӣ

سبزه نشنیدم که دمد بر گل سوری

Дар боғи рӯ эй сарви хиромон ки хилоиқ

در باغ رو ای سرو خرامان که خلایق

Гӯйанд магари боғ биҳиштаст ва ту ҳурӣ

گویند مگر باغ بهشت است و تو حوری

Рӯй ту на рўиист каз ӯ сабр тавон кард

روی تو نه روییست کز او صبر توان کرد

Лекин чаҳ кунам гар накунам сабри зарурӣ

لیکن چه کنم گر نکنم صبر ضروری

Саъдӣ ба ҷафои дасти умед аз ту надорад

سعدی به جفا دست امید از تو ندارد

Ҳам ҷаври ту беҳтар ки з рӯй ту сабурӣ

هم جور تو بهتر که ز روی تو صبوری