Ҳар салтанат ки хоҳӣ мекун ки дилпазирӣ

هر سلطنت که خواهی، می‌کن که دل‌پذیری

Дар дасти хубрӯёни давлат буд асирӣ

در دست خوب‌رویان، دولت بود اسیری

Ҷон бохтан ба Кувайт дар орзӯии рӯят

جان باختن به کویَت، در آرزوی رویَت

Донистаам валикини хунхори ногузирӣ

دانسته‌ام ولیکن، خون‌خوار ناگزیری

Малик он туасту фармони мамлукро чаҳ дармон

مُلک آن توست و فرمان، مملوک را چه درمان؟

Гар бегунаҳ бисӯзӣ вар бехато бигирӣ

گر بی‌گنه بسوزی، ور بی‌خطا بگیری

Гар ман сухан нагӯям дар васф рӯйу мӯят

گر من سخن نگویم، در وصف روی و مویت

Ойӣна ?ут бигӯед пинҳон ки бе назирӣ

آیینه‌ات بگوید، پنهان که بی‌نظیری

Он ков надида бошад гул дар миёни бустон

آن کاو ندیده باشد، گل در میان بُستان

Шояд ки хира монад дар арғавону хайрӣ

شاید که خیره ماند، در ارغوان و خیری

Гуфтам магари з рафтани ғоиби шӯии зи чашмам

گفتم مگر ز رفتن، غایب شوی ز چشمم

Он нестӣ ки рафтӣ онӣ ки дар замирӣ

آن نیستی که رفتی، آنی که در ضمیری

эй боди субҳи бустони пайғоми васли ҷонон

ای بادِ صبحْ بِستان! پیغامِ وصلِ جانان!

Май рӯ ки хуши насимӣ май дам ки хуши абирӣ

می‌رو که خوش‌نسیمی، می‌دم که خوش‌عبیری

ӯро наметавон дид аз миннатҳои хӯбӣ

او را نمی‌توان دید، از منتهای خوبی

Мо худ наменамоем аз ғояти ҳақирӣ

ما خود نمی‌نماییم، از غایت حقیری

Гар ёр бо ҷавонон хоҳад нишасту риндон

گر یار با جوانان، خواهد نشست و رندان

Мо низ тавба кардем аз зоҳидӣу перӣ

ما نیز توبه کردیم، از زاهدی و پیری

Саъдӣ назар бпушон ё хирқа дар миён на

سعدی! نظر بپوشان، یا خرقه در میان نِه

Риндӣ раво набошад дар ҷомаи фақирӣ

رندی روا نباشد، در جامهٔ فقیری