Агар ту парда бар ин зулфу рух наме пӯшӣ

اگر تو پرده بر این زلف و رخ نمی‌پوشی

Ба ҳатки пардаи соҳиби дилон ҳаме кӯшӣ

به هتکِ پردهٔ صاحب‌دلان همی‌کوشی

Чунин қиёмату қомат надидаам ҳамаи умр

چنین قیامت و قامت ندیده‌ام همه عمر

Ту сарв ё бадании шамс ё биногвашӣ

تو سرو یا بدنی، شمس یا بناگوشی؟!

Ғуломи ҳалқаи симини гӯшвори туам

غلام حلقهٔ سیمینِ گوشوارِ توام

Ки подшоҳи ғуломони ҳалқа дар гӯшӣ

که پادشاهِ غلامانِ حلقه‌درگوشی

Ба кунҷи хилвати покону порсоёни ой

به کنجِ خلوتِ پاکان و پارسایان آی

Назора кун ки чаҳ мастӣ кунанду мадҳушӣ

نظاره کن که چه مستی کنند و مدهوشی

Ба рӯзгори азизон ки ёд ме кунамат

به روزگارِ عزیزان که یاد می‌کنمت

Алии алдўом на ёдии пас аз фаромӯшӣ

عَلَی الدّوام نه یادی پس از فراموشی

Чунон мувофиқи табъи манӣ ва дар дили ман

چنان موافقِ طبعِ منی و در دل من

Нишастае ки гумон май барам дар оғӯшӣ

نشسته‌ای که گمان می‌برم در آغوشی

Чаҳ некбахти касоне ки бо ту ҳам сухананд

چه نیکبخت کسانی که با تو هم‌سخنند

Маро на Зуҳра гуфт ва на сабри хомӯшӣ

مرا نه زَهرهٔ گفت و نه صبرِ خاموشی

Рақиби номутаносиб чаҳ аҳл суҳбат туаст

رقیبِ نامتناسب چه اهلِ صحبت توست

Ки табъ ӯ ҳамаи неш ва ту сар ба сари нӯшӣ

که طبعِ او همه نیش و تو سربه‌سر نوشی

Ба тарбият ба чаман гуфтам эй насими сабо

به تربیت به چمن گفتم ای نسیم صبا

Бигӯӣ то надиҳади гул ба хори чоўўшӣ

بگوی تا ندهد گل به خار چاووشی

Ту сӯзи сина мисатон надидӣ эй ҳушёр

تو سوزِ سینهٔ مستان ندیدی ای هشیار

Чу оташят набошад чигуна брҷўшӣ

چو آتشیت نباشد چگونه برجوشی؟

Туро ки дил набӯд ошиқӣ чаҳ доне чист

تو را که دل نبُوَد، عاشقی چه دانی چیست؟

Туро ки самъ набошад самоъи нниўшӣ

تو را که سمع نباشد سماع ننیوشی

Вафои ёр ба дунёу дайни мадаи саъдӣ

وفای یار به دنیا و دین مده سعدی

Дареғ бошад Юсуф ба ҳар чаҳ бифурӯшӣ

دریغ باشد یوسف به هرچه بفروشی