Ба поён омад ин дафтари ҳикоят ҳамчунон боқӣ

به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقی

Ба сад дафтар нишоед гуфт ҳасби улҳоли муштоқӣ

به صد دفتر نشاید گفت حسب‌الحال مشتاقی

Китоби болиғи манӣ ҳбибои мързои анӣ

کِتابٌ بالِغٌ مِنّی حَبیباً مُعْرِضاً عَنّی

أни аФъли мотарӣ إнии алии аҳдӣу мисоқӣ

أَنِ افْعَلْ ما تَری إِنّي عَلی عَهْدی وَ میثاقی

Нагӯям нисбатӣ дорам ба наздикони даргоҳат

نگویم نسبتی دارم به نزدیکان درگاهت

Ки худро бар ту май бандам ба солусӣу зроқӣ

که خود را بر تو می‌بندم به سالوسیّ و زرّاقی

أхлоӣӣу أҳбобии зрўои ман ҳубаи мобӣ

أَخِلّائی وَ أَحْبابی ذَروا مِنْ حُبِّهِ مابی

Марӣзи алъшқи лои ибрӣу лои ишкўи إлии алроқӣ

مَریضُ العِشْقِ لا یَبْری وَ لا یَشْکو إِلَی الرّاقی

Нишони ошиқ он бошад ки шаб бо рӯзи пайвандад

نشان عاشق آن باشد که شب با روز پیوندد

Турогар хоб мегирад на соҳиби дарди ушшоқӣ

تو را گر خواب می‌گیرد نه صاحب درد عشاقی

Қуми амлأу асқнии кأсоу дъи мо фӣаи мсмўмо

قُمِ امْلَأْ وَ اسْقِنی کَأْساً وَ دَعْ ما فیهِ مَسْموماً

أмои أнти алзии тсқии Фъини алсми трёқӣ

أَما أَنْتَ الَّذی تَسْقی فَعَیْنُ السُّمِّ تَرْیاقی

Қадаҳ чун давр мо бошад ба ҳушёрони маҷлиси даҳ

قدح چون دور ما باشد به هشیاران مجلس ده

Маро бигзор то ҳайрон бимонад чашм дар соқӣ

مرا بگذار تا حیران بماند چشم در ساقی

Саъии фии ҳаткии алшонӣу лмои идри мо шоне

سَعی فی هَتْکیَ الشّانی وَ لَمّا یَدْرِ ما شانی

أнои алмҷнўни лои أъбои бإҳроқу إғроқ

أَنَا المَجْنونُ لا أَعْبا بِإِحْراقٍ وَ إِغْراقِ

Магари шамс фалак бошад бад-ӣни фархундаи дидорӣ

مگر شمس فلک باشد بدین فرخنده دیداری

Магари нафас малик бошад бад-ӣни покизаи ахлоқӣ

مگر نفس ملک باشد بدین پاکیزه اخلاقی

Лақяти алأсди фии алғоботи лои тақвои алии сайдӣ

لَقیتُ الْأُسْدَ فِی الغاباتِ لا تَقْوی عَلی صیدی

Ва ҳозои алзбии фии Ширози исбинии бأҳдоқ

وَ هَذَا الظَّبْیُ فی شیرازَ یسبینی بِأَحْداقِ

На ҳасанат охирӣ дорад на саъдиро сухани поён

نه حسنت آخری دارد نه سعدی را سخن پایان

Бимиради ташнаи мстсқӣу дарё ҳамчунон боқӣ

بمیرد تشنه مستسقی و دریا همچنان باقی