Тараҳҳуми зиллатӣ ё зои алмъолӣ

تَرَحَّمْ ذِلَّتی یا ذَا المعالی

Ва вослнии азои шӯшати ҳоле

وَ واصِلْنی اِذا شَوَّشْتَ حالی

أло ё ноъси алтрФини скриٰ

أَلا یا ناعِسَ الطَّرْفَینِ سَکْریٰ

Сили алсҳрони ани тӯли аллёлӣ

سَلِ السَّهْرانَ عَنْ طولِ اللَّیالی

Надорам чун ту дар олам дигар дӯст

ندارم چون تو در عالم دگر دوست

Агарчӣ дӯстии душмани фаъолӣ

اگرچه دوستی دشمن‌فعالی

Камоли алҳсни фии алднёи масӯн

کَمالُ الحُسْنِ فِی الدُّنْیا مَصونٌ

Кмсли албдри фии ҳади алкмол

کَمِثْلِ البَدْرِ فی حَدِّ الکَمالِ

Мураккаб дар вуҷӯдами ҳамчуи ҷонӣ

مرکب در وجودم همچو جانی

Мусаввир дар димоғам чун хаёлӣ

مُصَوَّر در دماغم چون خیالی

Фмозои алнўм ? қили алнўми роҳаҳ

فَماذَا النَّوْمُ؟ قیلَ النَّوْمُ راحَه

Ва мо лии алнўми фии тӯли аллёлӣ

وَ ما لِی النَّوْمُ فی طولِ اللَّیالی

Дамии дилдорӣу соҳиб дилӣ кун

دمی دلداری و صاحب دلی کن

Ки брхўри бодӣ аз соҳиби ҷамолӣ

که برخور بادی از صاحب جمالی

أлми тнзри إлии Айнӣу дмъӣ ?

ألَمْ تَنْظُرْ إلی عَیْنی وَ دَمْعی؟

Тарӣ фии албҳри أсдоФи аллолӣ

تَرَی فِی البَحْرِ أصْدافَ اللَّآلی

Ба гӯштгар расонами нолаи зор

به گوشت گر رسانم نالهٔ زار

зи дарди нола зорам бинолӣ

ز درد نالهٔ زارم بنالی

Лақади кулуфти мо лами أқўи ҳмло

لَقَدْ کَلَّفْتَ ما لَمْ أقْوَ حَمْلاً

Ва мо лии ҳилаи ғайри эҳтимолӣ

وَ ما لی حیلَةٌ غَیْرُ احْتِمالی

Ки кӯтаҳи бод чун дасти ман аз дӯст

که کوته باد چون دست من از دوست

Забони душманон аз бадсиголӣ

زبان دشمنان از بدسگالی

Ало ё солёи ании таваққуф

اَلا یا سالیاً عَنّی تَوَقَّفْ

Фмои қалби алмъниٰи ънки сол

فَما قَلْبُ المُعَنّیٰ عَنْکَ سالٍ

Ба чашмонат ки гарчи даврӣ аз чашм

به چشمانت که گرچه دوری از چشم

Дил аз ёди ту як дам нест холӣ

دل از یاد تو یک دم نیست خالی

Манъати анноси истсқўни ғисо

مَنَعْتُ النّاسَ یَسْتَسْقون غَیْثاً

أни астрслти дмъои коллолӣ

أنِ اسْتَرْسَلْتُ دَمْعاً کَاللَّآلی

Ҷаҳонии ташнагонро дида дар туаст

جهانی تشنگان را دیده در توست

Чунин покизаи пиндорами зулолӣ

چنین پاکیزه پندارم زلالی

Ва лии Фики алإродаҳи фавқи васф

وَ لی فیکَ الإِرادَه فَوْقَ وَصْفٍ

Ва локини лами трднӣ ; мо аҳтёлӣ ?

وَ لَکِنْ لَمْ تُرِدْنی؛ مَا احتیالی؟

Чаҳ дастон бо ту даргирад чу рӯбоҳ

چه دستان با تو درگیرد چو روباه

Ки аз мардуми гурезон чун Ғаззолӣ

که از مردم گریزان چون غزالی

Ҷират айнанӣ ман зкроки сило

جَرَتْ عَیْنایَ مِنْ ذِکْراکَ سَیْلاً

Сили алҷирони ании мо ҷирии лӣ

سَلِ الجیرانَ عَنّی ما جَرَی لی

Намояндат ба ҳам халқӣ ба ангушт

نمایندت به هم خلقی به انگشت

Чу бенанди он ду абрӯии ҳилолӣ

چو بینند آن دو ابروی هلالی

Ҳифозии лами изли мо дамати ҳаё

حِفاظی لَمْ یَزَلْ ما دُمْتُ حَیّاً

Ва луи антми зҷртми ман висолӣ

وَ لَوْ اَنْتُمْ ضَجِرْتُمْ مِنْ وِصالی

Дилат сахтасту паймони андакии суст

دلت سخت است و پیمان اندکی سست

Дигар дар ҳар чаҳ гӯям бар камолӣ

دگر در هر چه گویم بر کمالی

Азои кони ифтизоҳии Фики ҳалво

اِذا کانَ افْتِضاحی فیکَ حُلْواً

Фқли лии мо лъзолӣ ? ва мо лӣ ?

فَقُلْ لی ما لِعَذّالی؟ وَ ما لی؟

Маро бо рӯзгор хеш бигзор

مرا با روزگار خویش بگذار

Нагирад сарзаниш дар лоуболӣ

نگیرد سرزنش در لاابالی

Тароне нозмои фии алўҷди бито

تَرانی ناظِماً فِی الوجْدِ بَیْتاً

Ва тарафӣ наасар ақди аллолӣ

وَ طَرْفی ناثِرٌ عِقْدَ اللَّآلی

Нагӯям қоматат зебост ё чашм

نگویم قامتت زیباست یا چشم

Ҳамаи Лутфӣу сартосари ҷамолӣ

همه لطفی و سرتاسر جمالی

Ва ани кантами сӣмтми тӯли максӣ

وَ اِنْ کُنْتُمْ سَئِمْتُمْ طولَ مکْثی

Ҳўоликм , Фқди ҳони иртиҳолӣ

حَوالَیکُمْ، فَقَدْ حانَ ارْتِحالی

Чу саъдӣ хок шуд судӣ надорад

چو سعدی خاک شد سودی ندارد

Агар хоки ваии андари дидаи молӣ

اگر خاک وی اندر دیده مالی