Бисёр сафар бояд то пухта шавад хомӣ

بسیار سفر باید تا پخته شود خامی

Сӯфӣ нашавад софӣ то дрнкшди ҷомӣ

صوفی نشود صافی تا درنکشد جامی

Гар пер муноҷотаст вари ринди хроботӣ

گر پیرِ مناجات است ور رند خراباتی

Ҳар каси қаламии рафтаи сет бар вай ба саранҷомӣ

هر کس قلمی رفته‌ست، بر وی به سرانجامی

Фардо ки хилоиқро девон ҷазо бошад

فردا که خلایق را دیوانِ جزا باشد

Ҳар кас амалӣ дорад ман гӯш ба анъомӣ

هر کس عملی دارد، من گوش به انعامی

эй булбул агар нолии ман бо ту ҳам овозам

ای بلبل! اگر نالی، من با تو هم آوازم

Ту ишқи гулии дории ман ишқи гули андомӣ

تو عشق گلی داری، من عشق گل‌اندامی

Сарвӣ ба лаб ҷӯӣ гӯйанд чаҳ хуш бошад

سروی به لب جویی، گویند «چه خوش باشد»

Онон ки ндидстнди сарвӣ ба лаб бомай

آنان که ندیده‌ستند، سروی به لب بامی

Рӯзии тани ман бинии қурбони сари кӯяш

روزی تن من بینی، قربان سر کویش

Вена ид намебошад ало ба ҳар айёмӣ

وین عید نمی‌باشد الا به هر ایامی

эй дар дили риши ман меҳрат чу равон дар тан

ای در دل ریش من، مهرت چو روان در تن

Охири зи дуъогӯеи ёди ор ба дашномӣ

آخر ز دعاگویی یاد آر به دشنامی

Бошад ки ту худ рӯзӣ аз мо хабарии пурсӣ

باشد که تو خود روزی از ما خبری پرسی

Вар на ки баради ҳайҳот аз мо ба ту пайғомӣ

ورنه که برد هیهات، از ما به تو پیغامی

Гарчи шаби муштоқони торик буд аммо

گرچه شب مشتاقان تاریک بوَد اما

Навмед набояд буд аз равшанӣ бомай

نومید نباید بود از روشنی بامی

Саъдӣ ба лаби дарёи дурдонаи куҷои ёбӣ

سعدی! به لب دریا، دُردانه کجا یابی؟

Дар коми наҳангони рӯгар май талабии комӣ

در کام نهنگان رو، گر می‌طلبی کامی