Осӯдаи хотирам ки ту дар хотири манӣ

آسوده‌خاطرم که تو در خاطر منی

Гар тоҷ мефиристӣ вагар теғ май занӣ

گر تاج می‌فرستی و گر تیغ می‌زنی

эй чашми ақли хира дар авсоф рӯй ту

ای چشم عقل، خیره در اوصاف روی تو

Чун мурғи шаб ки ҳеҷ набинад ба равшанӣ

چون مرغ شب که هیچ نبیند به روشنی

Шаҳрӣ ба теғи ғамзаи хунхору лаъли лаб

شهری به تیغ غمزهٔ خونخوار و لعلِ لب

Маҷрӯҳ мекунӣу намак май пароканӣ

مجروح می‌کنی و نمک می‌پراکنی

Мо хӯшаи чини хирман асҳоб давлатем

ما خوشه‌چین خرمن اصحاب دولتیم

Борӣ нигаҳ кун эй ки худованди хирманӣ

باری نگه کن ای که خداوند خرمنی

Гирам ки бркнии дили сангини зи меҳри ман

گیرم که بَر کَنی دل سنگین ز مهر من

Меҳр аз дилам чигуна туоне ки бркнӣ

مهر از دلم چگونه توانی که بَر کَنی؟

Ҳукм он туаст агар бикашӣ бегунаҳ валек

حکم آن توست اگر بکُشی بی‌گنه ولیک

Аҳди вафоӣ дӯст нишоед ки башиканӣ

عهد وفای دوست نشاید که بشکنی

Ин ишқро завол набошад ба ҳукми онк

این عشق را زوال نباشد به حکم آنْک

Мо пок дидаем ва ту покизаи доманӣ

ما پاکْ‌دیده‌ایم و تو پاکیزه‌دامنی

Аз ман гумон мабар ки бияёд хилофи дӯст

از من گمان مَبَر که بیاید خلاف دوست

Вар муттафиқ шаванд ҷаҳонӣ ба душманӣ

ور مُتّفق شوند جهانی به دشمنی

Хоҳӣ ки дил ба кас надиҳӣ дида ҳо бидӯз

خواهی که دل به کس ندهی، دیده‌ها بدوز

Пайкони чархро сипарӣ бошад оҳанӣ

پیکان چرخ را سپری باشد آهنی

Бо муддаӣ бигӯӣ ки мо худ шикаста ем

با مُدّعی بگوی که ما خود شکسته‌ایم

Муҳтоҷ нест панҷа ки бо мо дроФкнӣ

محتاج نیست پنجه که با ما درافکنی

Саъдӣ чу сарварӣ натавон кард лозим аст

سعدی چو سَروَری نتوان کرد لازم است

Бо сахти бозувон ба зарурати фурӯтанӣ

با سختْ‌بازوان، به ضرورتْ فروتنی