Ман чаро дил ба ту додам ки дилам май шиканӣ

من چرا دل به تو دادم که دلم می‌شکنی

ё чаҳ кардам ки нигаҳи боз ба ман ме накунӣ

یا چه کردم که نگه باز به من می‌نکنی

Дилу ҷонам ба ту машғӯлу назар дар чапу рост

دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست

То ндонанд ҳарифон ки ту манзури манӣ

تا ندانند حریفان که تو منظور منی

Дигарон чун бираванд аз назар аз дил бираванд

دیگران چون بروند از نظر از دل بروند

Ту чунон дар дили ман рафта ки ҷон дар баданӣ

تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی

Ту ҳумое ва ман хастаи бечораи гадоӣ

تو همایی و من خسته بیچاره گدای

Подшоҳӣ кунам ар соя ба ман брФкнӣ

پادشاهی کنم ار سایه به من برفکنی

Бандаи ворат ба салом оему хизмати бикунам

بنده وارت به سلام آیم و خدمت بکنم

Вар ҷавобам надиҳӣ мерасадат кибр ва манӣ

ور جوابم ندهی می‌رسدت کبر و منی

Мард розӣаст ки дар пой ту уфтад чун гӯй

مرد راضیست که در پای تو افتد چون گوی

То бидон соиди симинаш ба чавгон бизанӣ

تا بدان ساعد سیمینْشْ به چوگان بزنی

Маст бехештан аз хамр злўмасту ҷҳўл

مست بی خویشتن از خمر ظلوم است و جهول

Мастӣ аз ишқ накӯ бошад ва бе хештанӣ

مستی از عشق نکو باشد و بی خویشتنی

Ту бад-ӣни наъту сифатгар бхромӣ дар боғ

تو بدین نعت و صفت گر بخرامی در باغ

Боғбон бинад ва гуяд ки ту сарви чаманӣ

باغبان بیند و گوید که تو سرو چمنی

Ман бар аз шох умедат натавонам хӯрдан

من بر از شاخ امیدت نتوانم خوردن

Ғолиби алзну яқинам ки ту бехам бикунӣ

غالب الظن و یقینم که تو بیخم بکنی

Хон дарвеш ба ширинӣ ва чарбӣ бихӯранд

خوان درویش به شیرینی و چربی بخورند

Саъдёи чарб забонӣ куну ширини суханӣ

سعدیا چرب زبانی کن و شیرین سخنی