Бандаамгар ба лутф май хуоне

بنده‌ام گر به لطف می‌خوانی

Ҳокимигар ба қаҳр май ронӣ

حاکمی گر به قهر می‌رانی

Кас нишоед ки бар ту бгзиннд

کس نشاید که بر تو بگزینند

Ки ту сӯрат ба кас наме Монӣ

که تو صورت به کس نمی‌مانی

Ндҳимт ба ҳар ки дар олам

ندهیمت به هر که در عالم

Вари ту моро ба ҳеҷ нстонӣ

ور تو ما را به هیچ نستانی

Гуфтам ин дарди ишқи пинҳон ро

گفتم این درد عشق پنهان را

Ба ту гӯям ки ҳам ту дармонӣ

به تو گویم که هم تو درمانی

Бозгуфтам чаҳ ҳоҷатаст ба қавл

باز گفتم «چه حاجت است به قول؟»

Ки ту худ дар дилӣ ва май доне

که تو خود در دلی و می‌دانی

Нафасро ақл тарбият ме кард

نفْس را عقل تربیت می‌کرد

Каз табиат Аннан бигардоне

کز طبیعت عنان بگردانی

Ишқи доне чаҳ гуфт тақво ро

عشق دانی چه گفت تقوا را؟

Панҷа бо мо макун ки натавонӣ

«پنجه با ما مکن که نتوانی»

Чаҳ хабар дорад аз ҳақиқати ишқ

چه خبر دارد از حقیقت عشق؟

Пои банди ҳавои нафсонӣ

پای‌بند هوای نفسانی

Хўдпрстони назар ба шахс кунанд

خودپرستان نظر به شخص کنند

Поки байнон ба сунъи раббонӣ

پاک‌بینان به صنع ربانی

Шаб қадре буд ки даст диҳад

شب قدری بود که دست دهد

Орифонро самоъи рӯҳонӣ

عارفان را سماع روحانی

Рақс вақте мусалламат бошад

رقص وقتی مسلمت باشد

Костин бар ду олами афшонӣ

کآستین بر دو عالم افشانی

Қиссаи ишқро ниҳоят нест

قصهٔ عشق را نهایت نیست

Сабри пайдоу дарди пинҳонӣ

صبر پیدا و درد پنهانی

Саъдёи дигари ин ҳадис магӯӣ

سعدیا دیگر این حدیث مگوی

То нгўинди қисса май хуоне

تا نگویند قصه می‌خوانی