Баҳор омад ки ҳар соъат равад хотир ба бастоне

بهار آمد که هر ساعت رود خاطر به بستانی

Ба ғулғул дар самоъ оянд ҳар мурғӣ ба дастоне

به غلغل در سماع آیند هر مرغی به دستانی

Дам исоаст пиндории насими боди наврӯзӣ

دم عیسیست پنداری نسیم باد نوروزی

Ки хоки мурда боз ояд дар ӯ рӯҳӣу райҳонӣ

که خاک مرده باز آید در او روحی و ریحانی

Ба ҷавлон ва хиромидан дар омад сарви бастоне

به جولان و خرامیدن در آمد سرو بستانی

Ту низ эй сарв рӯҳонӣ бикун як бори ҷавлонӣ

تو نیز ای سرو روحانی بکن یک بار جولانی

Ба ҳар кӯеи парии рӯе ба чавгон мезанад гӯйӣ

به هر کویی پری رویی به چوگان می‌زند گویی

Ту худ гӯии занах дорӣ бисоз аз зулфи чавгонӣ

تو خود گوی زنخ داری بساز از زلف چوگانی

Ба чандини ҳиялату ҳикмат ки гӯй аз ҳамгинони барадам

به چندین حیلت و حکمت که گوی از همگنان بردم

Ба чавгонам намеуфтад чунин гӯии занхдонӣ

به چوگانم نمی‌افتد چنین گوی زنخدانی

Биор эй боғбони сарвӣ ба болои длоромм

بیار ای باغبان سروی به بالای دلارامم

Ки бории ман ндидстми чунин гул дар гулистонӣ

که باری من ندیدستم چنین گل در گلستانی

Ту оҳӯ чашм нагузорӣ маро аз даст то он гуҳ

تو آهو چشم نگذاری مرا از دست تا آن گه

Ки ҳамчун оҳӯ аз дастати нуҳуми сар дар биёбоне

که همچون آهو از دستت نهم سر در بیابانی

Камоли ҳасани рӯятро сифат кардан наме донам

کمال حسن رویت را صفت کردن نمی‌دانم

Ки ҳайрони боз май монам чаҳ донад гуфт ҳайронӣ

که حیران باز می‌مانم چه داند گفت حیرانی

Висол туаст агар дилро Муродӣ ҳасту матлӯбӣ

وصال توست اگر دل را مرادی هست و مطلوبی

Канор туаст агар ғамро канорӣ ҳасту поёнӣ

کنار توست اگر غم را کناری هست و پایانی

Табиб аз ман ба ҷон омад ки саъдии қисса кӯтаҳ кун

طبیب از من به جان آمد که سعدی قصه کوته کن

Ки дардатро намедонам бурун аз сабри дармонӣ

که دردت را نمی‌دانم برون از صبر درمانی