Завқӣ чунон надорад бе дӯсти зиндагонӣ

ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی

Дӯдам ба сари баромади зини оташ наоне

دودم به سر برآمد زین آتش نهانی

Широз дар набаста сет аз корвони валикин

شیراز در نبسته‌ست از کاروان ولیکن

Моро намегушойанд аз қайди меҳрбонӣ

ما را نمی‌گشایند از قید مهربانی

Уштур ки ихтиёраш дар даст худ набошад

اشتر که اختیارش در دست خود نباشد

намебоядаш кашӣдан борӣ ба нотавонӣ

می‌بایدش کشیدن باری به ناتوانی

Хӯни ҳазор Вомиқ хӯрдӣ ба длФрибӣ

خون هزار وامق خوردی به دلفریبی

Даст аз ҳазор узрои барадӣ ба длстонӣ

دست از هزار عذرا بردی به دلستانی

Сӯратнигор чинӣ бехештан бимонад

صورت نگار چینی بی خویشتن بماند

Гар сӯратат бибинад сар то ба сари маъонӣ

گر صورتت ببیند سر تا به سر معانی

эй бар дар сирояти ғавғои ъшқбозон

ای بر در سرایت غوغای عشقبازان

Ҳамчун бар оби ширини ошӯби корвонӣ

همچون بر آب شیرین آشوب کاروانی

Ту фориғӣу ишқати бозича май намояд

تو فارغی و عشقت بازیچه می‌نماید

То хирманат насузад ташвиш мо ндонӣ

تا خرمنت نسوزد تشویش ما ندانی

намегуфтамат ки ҷонии дигар дареғам ояд

می‌گفتمت که جانی دیگر دریغم آید

Гар ҷавҳарӣ ба аз ҷони мумкин буд ту онӣ

گر جوهری به از جان ممکن بود تو آنی

Сарвӣ чу дар самоъии бадарӣ чу дар ҳадисӣ

سروی چو در سماعی بدری چو در حدیثی

Субҳӣ чу дар канории шамъӣ чу дар миёнӣ

صبحی چو در کناری شمعی چو در میانی

Аввал чунин набӯдӣ борӣ ҳақиқатӣ шуд

اول چنین نبودی باری حقیقتی شد

Даии ҳаззи нафас будӣ имрӯзи қӯти ҷонӣ

دی حظ نفس بودی امروز قوت جانی

Шаҳр он туасту шоҳии фармой ҳар чаҳ хоҳӣ

شهر آن توست و شاهی فرمای هر چه خواهی

Гар беамал бубахшӣ вар бегунаҳ бароне

گر بی عمل ببخشی ور بی‌گنه برانی

Рӯй умеди саъдӣ бар хок остон аст

روی امید سعدی بر خاک آستان است

Баъд аз ту кас надорад ё ғояи аломонӣ

بعد از تو کس ندارد یا غایة الامانی