Кибри як сӯ на агар шоҳиди дарвешоне
کبر یک سو نِه اگر شاهد درویشانی
Деви хуши табъ ба аз ҳури гиреҳи пешонӣ
دیوِ خوشطبع بِه از حورِ گرهپیشانی
Орзӯ мекунадам бо ту дамӣ дар бустон
آرزو میکندم با تو دمی در بستان
ё ба ҳар гӯша ки бошад ки ту худ бастоне
یا به هر گوشه که باشد که تو خود بستانی
Бо ман куштаи ҳиҷрони нафасӣ хуш биншин
با من کشتهٔ هجران نفسی خوش بنشین
То магар зинда шавам зони нафаси рӯҳонӣ
تا مگر زنده شوم زآن نفس روحانی
Гар дар офоқ бигардӣ ба ҷузи ойӣнаи ту ро
گر در آفاق بگردی به جز آیینه تو را
Сӯратӣ кас нанамояд ки бадв май Монӣ
صورتی کس ننماید که بدو میمانی
Ҳеҷ давроне бе фитнаи нгўинд ки буд
هیچ دورانی بی فتنه نگویند که بود
Ту бад-ӣни ҳасани магари фитнаи ин давроне
تو بدین حسن مگر فتنه این دورانی
Мардум аз тарси худои саҷда рӯят накунанд
مردم از ترس خدا سجده رویت نکنند
Бомдодат ки бибинанд ва ман аз ҳайронӣ
بامدادت که ببینند و من از حیرانی
Гарм аз пеш бароне ва ба шухӣ нарӯм
گرم از پیش برانی و به شوخی نروم
Афви фармой ки аҷзаст на бе фурмоне
عفو فرمای که عجز است نه بی فرمانی
На гзираст маро аз ту на имкони гурез
نه گزیر است مرا از تو نه امکان گریز
Чора сабраст ки ҳам дардӣ ва ҳам дармонӣ
چاره صبر است که هم دردی و هم درمانی
Бандагонро набӯд ҷузи ғами озодӣ ва ман
بندگان را نبود جز غم آزادی و من
Подшоҳӣ кунам ар бандаи хешами хуоне
پادشاهی کنم ار بنده خویشم خوانی
Зини суханҳои диловез ки шарҳ ғам туаст
زین سخنهای دلاویز که شرح غم توست
Хирманӣ дораму тарсам ба ҷӯии нстонӣ
خرمنی دارم و ترسم به جوی نستانی
Ту ки як рӯзи парокандаи набӯдаи сети дилат
تو که یک روز پراکنده نبودهست دلت
Сӯрати ҳоли парокандаи дилон кӣ доне
صورت حال پراکندهدلان کی دانی
Нафасии банда навозӣ кун ва биншин ар чанд
نفسی بندهنوازی کن و بنشین ار چند
Оташӣ нест ки ӯро ба дамӣ бинишонӣ
آتشی نیست که او را به دمی بنشانی
Сухани зиндаи дилон гӯш кун аз куштаи хеш
سخن زندهدلان گوش کن از کشته خویش
Чун дилам зинда набошад ки ту дар ваии ҷонӣ
چون دلم زنده نباشد که تو در وی جانی
Ин туоне ки ниёеи з дар саъдии боз
این توانی که نیایی ز در سعدی باز
Лек берун рӯй аз хотир ӯ натавонӣ
لیک بیرون روی از خاطر او نتوانی