эй лаъибати хандони лаби лаълат ки мазидаи сет ?

اِی لُعبتِ خندان لبِ لَعلَت که مَزیده‌ست؟

Ваии боғи латофат ба рӯят ки гузидаи сет ?

وی باغ لطافت بِهِ رویت که گزیده‌ست؟

Зеботар аз ин сайди ҳама умр накарда сет

زیباتر از این صید همه عمر نکرده‌ست

Ширинтар аз ин харбуза ҳаргиз набурӣда сет

شیرین‌تر از این خربزه هرگز نبریده‌ست

эй Хизр ҳалолат накунам чашмаи ҳайвон

ای خضر حلالت نکنم چشمهٔ حیوان

Доне ки Сикандар ба чаҳ меҳнати талабидаи сет ?

دانی که سِکندر به چه مِحنت طلبیده‌ست؟

Он хӯн касе рехтае ё месурх аст

آن خون کسی ریخته‌ای یا مِیِ سرخ است

ё тӯт сиёҳаст ки бар ҷомаи чакидаи сет

یا توت سیاه است که بر جامه چکیده‌ست

Бо ҷумлаи бромизӣ ва аз мо бигурезӣ

با جمله برآمیزی و از ما بگریزی

Ҷурм аз ту набошад гунаҳ аз бахти рамидаи сет

جُرم از تو نباشد، گنه از بخت رمیده‌ست

Некаст ки девор ба як бори биФтод

نیک است که دیوار به یک بار بیفتاد

То ҳечкас ин боғ нагӯйӣ ки надидаи сет

تا هیچکس این باغ، نگویی که ندیده‌ست

Бисёр таваққуф накунад мива бар бор

بسیار توقف نکند میوهٔ بَر بار

Чун ом бидонаст ки ширину расидаи сет

چون عام بدانست که شیرین و رسیده‌ست

Гул низ дар он ҳафтаи даҳан боз наме кард

گُل نیز در آن هفته دهن باز نمی‌کرد

Вомрўзи насими саҳараши пардаи даридаи сет

وامروز نسیم سحرش پرده دریده‌ست

Дар диҷла ки Мурғобӣ аз андеша нарафтӣ

در دجله که مرغابی از اندیشه نرفتی

Киштӣ равад акнӯн ки ттар ҷсри бурӣдаи сет

کشتی رَود اکنون که تَتَر جِسر بریده‌ست

Рафт он ки Фқоъ аз ту гушойанд дигар бор

رفت آن که فُقاع از تو گشایند دگر بار

Моро бас аз ин кӯза ки бегонаи мкидаҳи сет

ما را بس از این کوزه که بیگانه مکیده‌ست

Саъдӣ дар бустони ҳавои дгарии зан

سعدی در بستان هوای دگری زن

Венаи кушта раҳо кун ки дар ӯ гила чареда сет

وین کِشته رها کن که در او گله چریده‌ست