Аз ҳар чаҳ меравад сухани дӯст хуштар аст

از هرچه می‌رود، سخنِ دوست خوش‌تر است

Пайғоми ошнои нафаси рӯҳ парвар аст

پیغام آشنا، نفَسِ روح‌پرور است

Ҳаргизи вуҷӯди ҳозир ғоиб шунидае ?

هرگز وجودِ حاضرِ غایب شنیده‌ای؟

Ман дар миёни ҷамъу дилами ҷой дигар аст

من در میان جمع و دلم جای دیگر است

Шоҳид ки дар миён набӯд шамъи гӯи бимир

شاهد که در میان نبُوَد، شمع گو: «بمیر»

Чун ҳаст агар чароғ набошад мунаввар аст

چون هست، اگر چراغ نباشد منوّر است

Абнои рӯзгор ба саҳрои раванду боғ

اَبنای روزگار به صحرا روند و باغ

Саҳроу боғи зиндаи дилони кӯй дилбар аст

صحرا و باغِ زنده‌دلان، کویِ دلبر است

Ҷон май рӯм ки дар қадами андозмши зи шавқ

جان می‌روم که در قدم اندازمش ز شوق

Дармондаам ҳануз ки нзлӣ муҳақар аст

درمانده‌ام هنوز که نُزلی محقّر است

Коши он ба хашми рафтаи мо оштии кунон

کاش آن به‌خشم‌رفتهٔ ما آشتی‌کنان

Бозомадӣ ки дидаи муштоқ бар дар аст

بازآمدی، که دیدهٔ مشتاق بر در است

Ҷонои дилам чу авд бар оташ бсухтӣ

جانا، دلم چو عود بر آتش بسوختی

Венаи дам ки май занами зи ғамати дӯд миҷмар аст

وین دَم که می‌زنم ز غمت، دودِ مِجمَر است

Шабҳои бе туами шаб гӯраст дар хаёл

شب‌های بی توام، شبِ گور است در خیال

Вар бе ту бомдод кунам рӯз маҳшар аст

ور بی تو بامداد کنم، روزِ محشر است

Гесуати ънбринаҳи гардани тамом буд

گیسوت عنبرینهٔ گردن تمام بود

Маъшӯқи хӯбрӯй чаҳ муҳтоҷ зевараст ?

معشوقِ خوب‌روی چه محتاجِ زیور است؟

Саъдии хаёли биҳдаҳи бастии умеди васл

سعدی! خیالِ بیهُده بستی، امیدِ وصل

Ҳиҷрат бикушту васл ҳанузат мусаввир аст

هجرت بکُشت و وصل، هنوزت مصوّر است

Зинҳор аз ин умеди дарозат ки дар дил аст

زنهار از این امیدِ درازت که در دل است!

Ҳайҳот аз ин хаёли маҳолат ки дар сар аст

هیهات از این خیالِ مُحالت که در سر است!