Чашми ризоу марҳамат бар ҳама боз ме кунӣ
چشم رضا و مرحمت بر همه باز میکنی
Чун ки ба бахт мо расад ин ҳама ноз ме кунӣ
چون که به بخت ما رسد این همه ناز میکنی
эй ки ниёзмудае сӯрати ҳол бе дилон
ای که نیآزمودهای صورت حال بیدلان
Ишқ ҳақиқатаст агар ҳамл муҷоз ме кунӣ
عشق حقیقت است اگر حمل مجاز میکنی
эй ки насиҳатам кунӣ каз пай ӯ дигар Марв
ای که نصیحتم کنی «کز پی او دگر مرو»
Дар назари сабуктакини айб Аёз ме кунӣ
در نظر سبکتکین عیب ایاز میکنی
Пеш намоз бугзарад сарви равон ва гуядам
پیش نماز بگذرد سرو روان و گویدم
Қиблаи аҳли дили манам саҳв намоз ме кунӣ
«قبلهٔ اهل دل منم، سهو، نماز میکنی»
Дай ба умед гуфтамаш доъии давлати туам
دی به امید گفتمش «داعی دولت توام»
Гуфт дуо ба худ бикунгар ба ниёз ме кунӣ
گفت «دعا به خود بکن گر به نیاز میکنی»
Гуфтам агар лабат газам мехӯраму шукри мзм
گفتم «اگر لبت گزم، مِی خورم و شکر مزم»
Гуфт хурӣ агар пазами қисса дароз ме кунӣ
گفت «خوری اگر پزم، قصه دراز میکنی»
Саъдӣ хеш хонем пас ба ҷафо баронем
سعدیِ خویش خوانیم پس به جفا برانیم
Суфра агар наменаҳй дар ба чаҳ боз ме кунӣ
سفره اگر نمینهی در به چه باز میکنی؟